Happy Mother's Day! Today, Sunday of Apostle Thomas, May 12, 2013

Prot. No. 388

† BARTHOLOMEW
By God’s mercy
Archbishop of Constantinople-New Rome and Ecumenical Patriarch
To the plenitude of the Church
Grace, peace and mercy from Christ risen in glory
Beloved concelebrants and devout, god-loving children of the Church,

Christ is Risen!

          The proclamation of the Resurrection by the myrrh-bearing women to the disciples of Christ was considered delirious. Yet, the word, formerly conceived as delirious, was confirmed as Truth. The risen Lord appeared to His disciples on several occasions.

          In our time, the proclamation of the Resurrection is again considered delirious by rationalists. Nonetheless, we faithful not only believe in but also experience the Resurrection as a profoundly truthful fact. Indeed, if necessary, we seal our testimony with self-sacrifice because in the risen Christ we transcend death and are liberated from its fear. Our hearts are filled with joy when we repeat: The Lord has risen. Our saints, who have died according to the world, continue to live among us, responding to our petitions. The world that follows death is truer than the world that precedes death. Christ has risen and dwells among us. He has promised to be with us to the end of the world. And so He is – as our friend, brother, healer, who bestows all good things.

          Blessed is our God, who has risen from the dead, granting eternal life to all people. O death, where is your sting? Christ has risen, revealing and ridiculing the one who formerly boasted without end to be a mockery. (See the Canon of St. John Damascene, 4th tone, 9th ode) Everything is filled with light and our hearts are replete with limitless joy.

          And more than joy, they are filled with strength. For whoever believes in the Resurrection is unafraid of death; and whoever is unafraid of death is spiritually unyielding and unbending inasmuch as what may be the most terrible threat for the majority and for the disbelievers is of little significance to the Christian; for it is the entrance to life itself. The faithful Christian lives the Resurrection even prior to his or her natural death.

          The consequence of experiencing the Resurrection is the transformation of the world. It inspires the soul. And an inspired soul also attracts other souls to its ways, when these souls are moved by the genuine joyous experience of immortality. Christ’s Resurrection and our own resurrection are not simply an abstract truth. They are a dogma of faith. They are a tangible reality. They are a force that overcomes the world despite the extremely harsh persecutions waged against it. “This is the victory, which has conquered the world, namely our faith” (1 John 5.4) in His Resurrection. Through the Resurrection, humanity is called to divinity through grace. Through the victory of the light of Resurrection over the impure passions, divine eros and a strange love, which surpasses human boundaries, are established in our souls.

          Therefore, Christ is Risen! Our hearts are filled with the light and joy of the Resurrection. We approach the Risen Lord with authenticity and simplicity. For, as the royal Prophet David says, our God, who supervises our hearts from above, “will not despise a broken and contrite heart.” (Psalm 50.19)

          The Resurrection is our strength, hope, joy, and delight. Through the Resurrection, we transcend pain and sorrow for all the evils of this natural, worldly life. The Resurrection is God’s response to the helplessness of wounded humanity before the suffering of worldly humanity.

          We do not surrender to the difficulties and challenges of the modern world. The gathering of the Lord’s fearful disciples in the upper room in Jerusalem encourages us. We are not afraid because we love everyone, even as He loved us and gave His life for our sake. Mysteriously and invisibly, the Lord accompanies us. We only need to have – and we do have – love. For though love, we understand the power of the Mystery; we know the Mystery itself.

          If others hesitate, “garnering their actions in thick sheaves” (Vespers of the Prodigal Son), yet we boast. And if we do not “winnow the chaff of our [sinful and passionate] actions with the wind of His loving-kindness or on the threshing floor of repentance,” the Risen Lord is Love and disperses all forms of darkness and fear that surrounds us, entering our hearts and our world, even when the doors are closed. He “remains with us” permanently through the cross of love. His calling is peace, and He grants us His peace. The powerful of this world pledge and promise peace, but can never produce or realize it. Whereas the power of divine Love, Peace and Wisdom remains beyond all human panic. It is not found on the margins of reality or the surface of human convictions. Instead, it is the heart of humanity, the center of life, the lord of life and death. It is Truth.

          The incontestable transcendence of Power invisibly controls the reigns and directs all things, especially at a time when “the minds of so many lie in darkness.”

          At this time of widespread dissolution throughout the world, the hope of all throughout the universe, the Wisdom of God, is the presence of the heavenly solution and harmony. At a time of collapse and anticipated death, we have the reality of Resurrection and the strength of our conviction in Christ.

          The peace that derives from Him who trampled down death by death through his self-emptying, together with the joy of love, flow and heal our contemporary humanity that sighs and suffers as well as all of creation that groans and laments with us, who “await adoption and redemption” as well as “the freedom of the glory of the children of God.” (Romans 8.20-23)

Truly the Lord is Risen, beloved fathers, brothers and sisters!

Holy Pascha 2013

† Bartholomew of Constantinople
Your fervent supplicant before God

Ἀριθμ. Πρωτ. 388

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

 Ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα εὐσεβῆ καὶ φιλόθεα τῆς Ἐκκλησίας,

Χριστὸς Ἀνέστη!

Ἡ ἀναγγελία τῆς Ἀναστάσεως ὑπὸ τῶν Μυροφόρων πρὸς τοὺς Μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ ἐθεωρήθη ὑπὸ αὐτῶν παραλήρημα. Καὶ ὅμως ἡ εἴδησις, ἡ ἐκληφθεῖσα ὡς παραλήρημα, ἐβεβαιώθη ὡς  Ἀλήθεια. Ὁ ἀναστημένος Ἰησοῦς ἐνεφανίσθη εἰς τοὺς Μαθητὰς Του ἐπανειλημμένως.

Εἰς τὴν ἐποχήν μας τὸ κήρυγμα τῆς Ἀναστάσεως ἀκούεται καὶ πάλιν ὡς παραλήρημα διὰ τοὺς ὀρθολογιστάς. Ἐν τούτοις, οἱ πιστοὶ ὄχι μόνον πιστεύομεν, ἀλλὰ καὶ βιοῦμεν τὴν Ἀνάστασιν ὡς  γεγονὸς  ἀληθέστατον. Τὴν μαρτυρίαν μας ἐπισφραγίζομεν, ἐὰν χρειασθῇ, διὰ τῆς θυσίας τῆς ζωῆς μας, διότι ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι ὑπερβαίνομεν τὸν θάνατον καὶ ἀπαλλασσόμεθα ἀπὸ τὸν φόβον αὐτοῦ. Τὸ στόμα μας εἶναι πλῆρες χαρᾶς ἐν τῷ λέγειν  Ἀ ν έ σ τ η  ὁ  Κ ύ ρ ι ο ς. Οἱ Ἅγιοί μας, κατὰ κόσμον νεκροί, ζοῦν μεταξύ μας, ἀπαντοῦν εἰς τὰ αἰτήματά μας. Ὁ μεταθανάτιος κόσμος εἶναι ἀληθέστερος τοῦ προθανατίου. Ὁ Χριστὸς ἀνέστη καὶ ζῇ μεταξὺ ἡμῶν. Ὑπεσχέθη ὅτι θὰ εἶναι μαζί μας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Καὶ πράγματι εἶναι. Φίλος καὶ ἀδελφὸς καὶ θεραπευτὴς καὶ χορηγὸς παντὸς ἀγαθοῦ.

Εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ Ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ χαριζόμενος εἰς πάντας ζωὴν τὴν αἰώνιον. Ποῦ σου θάνατε τὸ νῖκος; Ἀνέστη ὁ Χριστός, "καὶ τὸν πάλαι ἄμετρα καυχώμενον, ὡς γελοῖον παιζόμενον ἔδειξε" (πρβλ. Κανὼν Σταυροανα-στάσιμος Δ΄ ἤχου, Θ΄ Ὠδή, ποίημα Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ). Τὰ πάντα πεπλήρωται Φωτὸς καὶ αἱ καρδίαι μας χαρᾶς ἀνυπερβλήτου.

Καὶ ὄχι μόνον χαρᾶς, ἀλλὰ καὶ δ υ ν ά μ ε ω ς. Ὁ πιστεύων εἰς τὴν Ἀνάστασιν δὲν φοβεῖται τὸν θάνατον· καὶ ὁ μὴ φοβούμενος τὸν θάνατον εἶναι ψυχικῶς ἄκαμπτος καὶ ἀλύγιστος, διότι ὅ,τι διὰ τοὺς πολλοὺς καὶ ἀπίστους εἶναι ἡ φοβερωτέρα ἀπειλή, διὰ τὸν πιστὸν χριστιανὸν εἶναι μικρᾶς σημασίας γεγονός, διότι εἶναι ἡ  ε ἴ σ ο δ ο ς  εἰς τὴν ζωήν. Ὁ πιστὸς χριστιανὸς ζῇ τὴν ἀνάστασιν καὶ πρὸ τοῦ φυσικοῦ θανάτου του.

Ἡ συνέπεια τοῦ βιώματος τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἡ  μ ε τ α β ο λ ὴ  τοῦ κόσμου. Ἐνθουσιάζει τὴν ψυχήν. Καὶ ἡ ἐνθουσιώδης ψυχὴ ἑλκύει εἰς τὸν δρόμον της τὰς ἄλλας ψυχάς, αἱ ὁποῖαι συγκινοῦνται ἀπὸ τὰ ἀληθινὰ βιώματα τῆς χαρᾶς τῆς ἀθανασίας. Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἰδικὴ μας ἀνάστασις δὲν εἶναι μία θεωρητικὴ ἀλήθεια. Εἶναι  δ ό γ μ α  τῆς πίστεώς μας. Εἶναι μία χειροπιαστὴ πραγματικότης. Εἶναι ἡ δύναμις ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, παρὰ τοὺς ἐναντίον της σκληροτάτους διωγμούς. "Αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν" (Α΄ Ἰωάν. ε΄, 4) εἰς τὴν Ἀνάστασιν. Διὰ τῆς Ἀναστάσεως ὁ ἄνθρωπος γίνεται κατὰ χάριν Θεός. Διὰ τῆς νίκης τοῦ ἀναστασίμου φωτὸς ἐπὶ τῶν ἀκαθάρτων παθῶν, ἐνιδρύεται εἰς τὴν ψυχήν μας ἔρως θεῖος καὶ ἀγάπη τις ξένη, τὸν ἀνθρώπινον ὅρον ὑπερβαίνουσα.

Χριστὸς Ἀνέστη, λοιπόν! Αἱ καρδίαι μας εἶναι πλημμυρισμέναι ἀπὸ τὸ Ἀναστάσιμον φῶς καὶ τὴν ἀναστάσιμον χαράν. Προσερχόμεθα μὲ γνησιότητα καὶ ἁπλότητα εἰς τὸν Ἀναστάντα Χριστόν. Διότι, ὡς λέγει ὁ Προφητάναξ Δαυΐδ, ὁ ἐπόπτης τῶν καρδιῶν μας ἄνωθεν Θεός "καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπει-νωμένην οὐκ ἐξουδενώσει" (Ψαλμ. Ν΄,19).

Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ἡ δύναμίς μας, ἡ ἐλπίς μας, ἡ χαρά μας, τὸ ἀγαλλίαμά μας. Διὰ τῆς Ἀναστάσεως ὑπερβαίνομεν τὸν πόνον καὶ τὴν θλῖψιν δι' ὅλα τὰ κακὰ τῆς φυσικῆς ἐπιγείου ζωῆς. Ἡ Ἀνάστασις εἶναι ἡ ἀπάντησις τοῦ Θεοῦ εἰς τὴν ἀπορίαν τοῦ πληγωμένου ἀπὸ τὰ δεινὰ τοῦ κόσμου ἀνθρώπου.

Εἰς τὰς δυσκολίας καὶ τὰ παθήματα, τὰ ὁποῖα διέρχεται σήμερον ὁ κόσμος, ἡμεῖς δὲν ἀποκάμνομεν. Ἡ ἐπὶ τὸ αὐτὸ σύναξις τῶν φοβισμένων Μαθητῶν τοῦ Κυρίου εἰς τὸ Ὑπερῷον τῆς Σιὼν μᾶς ἐνδυναμώνει. Δὲν φοβούμεθα, διότι ἀγαπῶ-μεν τοὺς πάντας, ὅπως ἠγάπησεν ἡμᾶς Ἐκεῖνος καὶ τὴν ψυχὴν Αὐτοῦ ἔθηκεν ὑπὲρ ἡμῶν. Θεανδρικῶς ὁ Ἀναστὰς Κύριος ἀοράτως μᾶς  συνοδεύει. Ἀρκεῖ νὰ ἔχωμεν, -καὶ ἔχομεν-  ἀ γ ά π η ν. Καὶ μὲ τὴν ἀγάπην ἐπιγινώσκομεν τοῦ Μυστηρίου τὴν δύναμιν. Τοῦ  Μυστηρίου!

Καὶ ἂν ἄλλοι διστάζουν ἀνθρωπίνως καί "δράγματα στοιβάζουν πράξεων τὰς θημωνίας" (πρβλ. Στιχηρὰ Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς Ἀσώτου), ἡμεῖς καυχώμεθα. Καὶ ἐὰν ἡμεῖς δὲν "ἀπολικμίζωμεν φιλευσπλαγχνίᾳ τὸ ἄχυρον τῶν ἔργων τῆς ἀδικίας καὶ τὰ πάθη μας καὶ δὲν καταστρώνωμεν ἅλωνα μετανοίας", ὁ Ἀναστὰς Χριστὸς εἶναι Ἀγάπη καὶ διαλύει τὸ κάθε εἴδους σκότος καὶ τὸν φ ό β ο ν γύρω μας  καὶ εἰσέρχεται ἐντὸς ἡμῶν καὶ εἰς τὸν κ ό σ μ ο ν, τῶν θυρῶν τῶν καρδιῶν μας πολλάκις κεκλεισμένων.  Καί "μένει μεθ΄ ἡμῶν" μονίμως διὰ τοῦ  σ τ α υ ρ ο ῦ  τῆς  ἀ γ ά π η ς.  Τὸ  κάλεσμά Του εἶναι ἡ  ε ἰ ρ ή ν η.  Τὴν Ἑαυτοῦ εἰρήνην χαρίζει εἰς ἡμᾶς. Οἱ ἰσχυροὶ τοῦ κόσμου τούτου ἐπαγγέλλονται καὶ ὑπόσχονται εἰρήνην, μηδέποτε ἐμπειρικῶς πραγματοποιουμένην. Ἡ δύναμις τῆς Θείας Ἀγάπης καὶ Εἰρήνης καὶ Σοφίας μένει ἔξω ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινον πανικόν. Δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸ περιθώριον τῆς πραγματικότητος οὔτε εἰς τὴν περιφέρειαν κάποιων ἀτομικῶν δοξασιῶν. Εἶναι ἡ καρδία καὶ τὸ κέντρον τῶν γεγονότων. Εἶναι ἡ  κ α ρ δ ί α  τῆς ἀνθρωπότητος. Εἶναι τὸ  κ έ ν τ ρ ο ν  τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ κυριεύουσα ζώντων καὶ νεκρῶν. Εἶναι ἡ  Ἀ λ ή θ ε ι α.

Ἡ ἀδιαφιλονίκητος ὑπεροχὴ τῆς  Δ υ ν ά μ ε ω ς  κρατεῖ ἀοράτως τὰ  ἡ ν ί α  καὶ κατευθύνει τὰ πάντα, καθ' ἣν ὥραν πολλοὶ ἐπώνυμοι κατ΄ ἄνθρωπον "σκότος εἰς τὰς φρένας ἔχουν".

Τὴν περίοδον τῆς σημερινῆς γενικῆς  ἀ π ο σ υ ν θ έ σ ε ω ς  παγκοσμίως, ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς, ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ  π α ρ ο υ σ ί α  τῆς οὐρανίας  σ υ ν θ έ σ ε ω ς  καὶ ἁρμονίας. Τὸν καιρὸν τῆς  κ α τ α ρ ρ ε ύ σ ε ω ς  καὶ τοῦ προσδοκωμένου θανάτου ὑπάρχει τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἡ ἐνίσχυσις τῆς πεποιθήσεως ἐπὶ τὸν Κύριον.
         
Ἡ εἰρήνη τοῦ θανάτῳ τὸν θάνατον διὰ τῆς κενώσεως Αὐτοῦ πατήσαντος καὶ ἡ χαρὰ τῆς ἀγάπης  διαχέονται καὶ θεραπεύουν τὸν στενάζοντα καὶ ὀδυνώμενον πάντοτε σύγχρονον  "ἄ ν θ ρ ω π ο ν"  καὶ τὴν συνωδίνουσαν καὶ συστενάζουσαν μετ' αὐτοῦ κτίσιν, τήν "ἀπολύτρωσιν καὶ τὴν υἱοθεσίαν ἀπεκδεχομένους" (πρβλ. Ρωμ. η΄, 20-23) τῆς "ἐλευθερίας τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ".

Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος, πατέρες καὶ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα!

Ἅγιον Πάσχα 2013

† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
διάπυρος πρὸς Χριστὸν Ἀναστάντα
εὐχέτης πάντων ὑμῶν

  Ἀριθμ. Πρωτ.240
 
ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ
ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ’ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

  Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

            Οἱ τά πάντα καλῶς διαταξάμενοι Θεῖοι Πατέρες ἐθέσπισαν ὅπως τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου προηγῆται περίοδος ἀσκήσεως καί πνευματικῆς καθάρσεως, διαρκείας τεσσαράκοντα ἡμερῶν. Ἡ ἄσκησις πραγματοποιεῖται καί διά τοῦ περιορισμοῦ τῶν τροφῶν, δηλονότι τῆς νηστείας, ἀλλά κυρίως διά τῆς ἀποχῆς ἀπό τό κακόν. Τονίζει χαρακτηριστικῶς ὁ ἱερός ὑμνογράφος ὅτι ἀληθής καί εὐπρόσδεκτος ἀπό τόν Θεόν νηστεία εἶναι ἡ τῶν κακῶν ἀλλοτρίωσις, ἡ ἐγκράτεια γλώσσης, ἡ θυμοῦ ἀποχή, ὁ χωρισμός ἀπό τῶν κακῶν ἐπιθυμιῶν, τῆς καταλαλιᾶς, τοῦ ψεύδους καί τῆς ἐπιορκίας, ἡ ἐπανόρθωσις τῆς ἀδικίας, ἡ δίωξις τοῦ ἐμπαθοῦς λογισμοῦ, ἡ θερμή ἐξομολόγησις, ὁ καθαρμός τῆς συνειδήσεως, "ἧς οὐδέν ἐν κόσμῳ βιαιότερον", ἡ ἐγκράτεια ἀπό "παθῶν βλαβερῶν, ἀπό φθόνου καί μίσους, ἀπό πάσης κακίας", ἡ ἀποφυγή τῆς "ἐκτροπῆς τοῦ νοός", ἡ ὁμολογία τῶν ἐσφαλμένων· ὅτι "ἐγγύς ἐπί θύραις ὁ Κριτής ἐστιν", ὁ ἐτάζων καρδίας καί νεφρούς, "ὁ πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν" (Μέγας Κανών Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης).

            Ἡ σωματική ἄσκησις σκοπόν ἔχει τήν κάθαρσιν τοῦ νοῦ καί τήν προσήλωσιν αὐτοῦ εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ταυτοχρόνως, καί εἰς τήν ἀγάπην τῶν συνανθρώπων μας, ἡ ὁποία καί ἀποτελεῖ τήν ἀπόδειξιν ὅτι εἴμεθα μαθηταί τοῦ Ἀγαπῶντος αὐτούς. Ἡ ἀγάπη μας πρέπει νά εἶναι ἔμπρακτος καί νά συνεπάγεται δι᾿ ἡμᾶς κάποιαν θυσίαν ὑπέρ αὐτῶν. Διότι ἀγάπη ἄνευ προσφορᾶς τῶν ἀναγκαίων ὑλικῶν καί πνευματικῶν ἀγαθῶν εἰς τόν ἀγαπώμενον εἶναι  κ ε ν ό ς  λόγος. Ἰδίως κατά τήν παροῦσαν ἐποχήν τῆς μεγάλης ἠθικῆς καί οἰκονομικῆς κρίσεως ὀφείλομεν, ὅσοι ἔχομεν τήν δυνατότητα, νά προσφέρωμεν μετά ἱλαρότητος, ἀγάπης καί σεβασμοῦ πρός τόν συνάνθρωπον τήν βοήθειάν μας πρός αὐτόν. Τότε μόνον ἡ χαρά μας ἐπί τῇ Ἀναστάσει τοῦ Κυρίου θά εἶναι πλουσία, ὅταν καί ἡ προσφορά μας πρός τούς ἀδελφούς Αὐτοῦ, τούς ἐλαχίστους, τούς συνανθρώπους μας, εἶναι πλουσία. "Ὁ ἀγαπῶν τόν πλησίον ὡς ἑαυτόν οὐδέν περισσότερον κέκτηται τοῦ πλησίον· [...] ὅσον οὖν πλεονάζεις τῷ πλούτῳ, τοσοῦτον ἐλλείπεις τῇ ἀγάπῃ", διδάσκει τό ἀψευδές πατερικόν στόμα (Μεγάλου Βασιλείου, Πρός τούς πλουτοῦντας, P.G. 31,281Β).

            Ὁ κόσμος νομίζει, ἀτυχῶς, ὅτι ἡ χαρά συμπορεύεται πρός τό  λ α μ β ά ν ε ι ν  καί 
κ α τ έ χ ε ι ν  πλοῦτον, δόξαν, ἀξιώματα καί ἄλλας ἀπολαύσεις. "Οὐδέν γάρ ἀχρηστότερον ἀνδρός οὐκ εἰδότος φιλεῖν"· καί "ὅταν ἴδῃς τινά δεόμενον θεραπείας ἤ σωματικῆς, ἤ ψυχικῆς, μή λέγε πρός ἑαυτόν∙ Τίνος ἕνεκεν ὁ δεῖνα καί ὁ δεῖνα αὐτόν οὐκ ἐθεράπευσεν; ἀλλ' ἀπάλλαξον τῆς ἀρρωστίας, καί μή ἀπαίτει ἐκείνους εὐθύνας τῆς ἀμελείας. [...] Ἄν γάρ ἐπιστάξῃς αὐτῷ καθάπερ ἔλαιον τοῦ λόγου τήν διδασκαλίαν, ἄν καταδήσῃς τῇ προσηνείᾳ, ἄν θεραπεύσῃς τῇ καρτερίᾳ, θησαυροῦ παντός εὐπορώτερόν σε οὗτος ἐργάσεται" (Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, Εἰς Β´ Κορινθίους ΚΖ´ καί κατά Ἰουδαίων Η´, P.G.61, 586-587 καί 48, 932-933). Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ χαρά καί ἡ ἱκανοποίησις ἀπό τήν προσφοράν ἀγάπης καί ὑλικῶν ἀγαθῶν πρός τόν συνάνθρωπον εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα. Ἡ συνήθης κοινωνική ἀντίληψις, ἡ ὁποία καί διδάσκεται εἰς τούς νέους ὡς ἡ πλέον συμφέρουσα  δι᾿ αὐτούς ὁδός, εἶναι ἡ πλεονεξία καί ἀπληστία. Αἱ ἰδέαι ὅμως αὗται, ὅταν ἐπικρατήσουν, δημιουργοῦν κοινωνικάς διαταράξεις, καί τελικῶς βλάπτουν καί αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἀποκτοῦν ὑπέρμετρα ἀγαθά ἐπί ζημίᾳ τῶν ὑπολοίπων. Ὁ ἀναπόφευκτος κοινωνικός διαχωρισμός πρέπει νά ἐξομαλύνεται ἑκουσίως διά τῆς προσφορᾶς τῶν ἐχόντων πρός τούς μή ἔχοντας, ὡς ὁ Κύριος ἡμῶν διδάσκει ἀναφέρων ἐνδεικτικῶς: "ὁ ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μή ἔχοντι" (Λουκ. γ΄,11). Μόνον διά τῆς αἰσθήσεως τῆς ἑνότητος ἡμῶν πρός ὅλους τούς συνανθρώπους μας, καί μάλιστα τούς ἀδυνάτους, θά διανύσωμεν τήν περίοδον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς θεαρέστως καί θά ἔχωμεν τήν εὐλογίαν τοῦ Χριστοῦ.

            Κατά τό τρέχον ἔτος, τό ὁποῖον ἀνεκηρύξαμεν Ἔτος Πανανθρωπίνης Ἀλληλεγγύης, πρέπει, ἐν ὄψει καί τῆς σοβαρᾶς παγκοσμίου οἰκονομικῆς κρίσεως, νά δείξωμεν ὅλοι περισσότερον ἐνδιαφέρον διά τήν ἀνακούφισιν τῶν στερουμένων στοιχειωδῶν ἀγαθῶν ἀδελφῶν μας.

            Κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον θά διανύσωμεν  τό "ἐνώπιον ἡμῶν στάδιον τῶν ἀρετῶν" θεαρέστως καί ἐν πνευματικῇ προόδῳ, θά "ἀπολαύσωμεν τοῦ δηναρίου", "θά δεχθῶμεν τό δίκαιον ὄφλημα" καί θά ἑορτάσωμεν μέ πληρότητα χαρᾶς τήν Ἁγίαν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου,  καθ᾿ ἥν ἀληθῶς "ζωή πολιτεύεται",  τοῦ Ὁποίου ἡ Χάρις καί τό πλούσιον Ἔλεος εἴησαν μετά πάντων ὑμῶν.

Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ,βιγ´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Δημοσιεύεται κατωτέρω μεθ᾿ ἱκανοποιήσεως γράμμα τοῦ Προέδρου τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας Ἐξοχ. κ. François Hollande πρός τήν Α. Θ. Παναγιότητα, τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον, ἀπαντητικόν εἰς τό εὐχαριστήριον Αὐτοῦ Γράμμα πρός τήν Α. Ἐξοχότητα μετά τήν συνάντησίν των ἐν Παρισίοις τῇ εὐγενεῖ προσκλήσει τοῦ κ. Προέδρου:

"Ὁ Πρόεδρος  τῆς Δημοκρατίας
Ἐν Παρισίοις, τῇ 11ῃ Φεβρουαρίου 2013

Παναγιώτατε,
Ἔλαβον ἀσφαλῶς τήν ἐπιστολήν, τήν ὁποίαν εἴχατε τήν ἀγαθήν εὐγένειαν νά μοί ἀποστείλετε, κατόπιν τῆς Ὑμετέρας ἐπισκέψεως εἰς τήν Γαλλίαν, μεταξύ 9ης καί 12ης παρελθόντος Δεκεμβρίου, καθώς καί τῆς συναντήσεως, τήν ὁποίαν εἴχομεν ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ ἐκείνῃ.

Ἐπιθυμῶ νά γνωρίζετε ὅτι καί προσωπικῶς εἶμαι ἰδιαιτέρως ἱκανοποιημένος ἐκ τῆς ποιότητος τῶν συνομιλιῶν μας, ἡ ὁποία βασίζεται μέν εἰς τούς παραδοσιακούς δεσμούς φιλίας, οἱ ὁποῖοι ἑνώνουν τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί τήν Γαλλίαν, ἐνδυναμοῦται δέ ὑπό τοῦ Ὑψηλοῦ ρόλου, τόν ὁποῖον ἐπιδεικνύετε Ὑμεῖς, πρός προβολήν τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου καί τῆς προωθήσεως τῶν ἀνθρωπιστικῶν ἀξιῶν. Διά τοῦτο καί προσωπικῶς ὁλοθύμως Σᾶς εὐχαριστῶ.

Δράττομαι τῆς εὐκαιρίας ὅπως ὑπενθυμίσω Ὑμῖν ὅτι ἡ Γαλλία θά διατηρήσῃ ἀμείωτον τό ἐνδιαφέρον διά τούς Χριστιανούς τῆς Ἀνατολῆς, μετά τῶν ὁποίων δέν λησμονεῖ τήν ἰδιαιτέραν σχέσιν αὐτῆς, ὡς κληρονομιᾶς τῆς Ἱστορίας, καί θά μεριμνήσῃ ὅπως αἱ πολιτικαί ἐξελίξεις συμβαδίζουν μέ τήν ἔννοιαν τῆς πλουραλιστικῆς Δημοκρατίας, ἡ ὁποία σέβεται τήν Θρησκευτικήν ἐλευθερίαν καί τό Κράτος Δικαίου.

Παρακαλῶ, δεχθῆτε, Παναγιώτατε, τήν ἔκφρασιν τῆς βαθυτάτης ἐκτιμήσεώς μου.
                                                                                                                      (Ὑπογραφή)
Φρανσουά Ὀλλάντ

Τῷ Παναγιωτάτῳ
Οἰκουμενικῷ Πατριάρχῃ Κωνσταντινουπόλεως
Βαρθολομαίῳ Α΄
Πόλιν (Τουρκία)".

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 4ῃ Μαρτίου 2013
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Γενομένης τῆς τακτικῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, αὕτη ἀπετελέσθη διά τό ἑξάμηνον 01.03.2013 – 31.08.2013, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἐκ τῶν Σεβ. Ἱεραρχῶν:

Γέροντος Χαλκηδόνος κ. Ἀθανασίου
Γέροντος Δέρκων κ. Ἀποστόλου
Πέργης κ. Εὐαγγέλου
Θεοδωρουπόλεως κ. Γερμανοῦ
Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναίου
Μύρων κ. Χρυσοστόμου
Σασίμων κ. Γενναδίου
Νέας Ἰερσέης κ. Εὐαγγέλου
Ρόδου κ. Κυρίλλου
Κυδωνίας καί Ἀποκορώνου κ. Δαμασκηνοῦ
Σιγκαπούρης κ. Κωνσταντίνου
Αὐστρίας κ. Ἀρσενίου

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 1ῃ Μαρτίου 2013

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Α Ν Τ Ι Φ Ω Ν Η Σ Ι Σ
ΤΗΣ Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΕΞΙΩΣΙΝ
ΕΠΙ Τῌ ΠΡΩΤῌ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
(1 Ἰανουαρίου 2013)

Ἱερώτατοι καί προσφιλέστατοι ἀδελφοί ἐν Χριστῷ,
Εὐλαβέστατοι λειτουργοί καί διάκονοι τοῦ Θυσιαστηρίου Κυρίου,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ἐντιμότατε  κύριε Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά καί πάντες οἱ συμπαρόντες εἰς τήν ἑόρτιον ἐκκλησιαστικήν ταύτην σύναξιν,

          "Ὁ χρόνος αὔξησις συμπαθείας, καί προσθήκη φίλτρου, οὐχί ἀφορμή κόρου τοῖς πειραθεῖσιν ἐγγίνεται", διακηρύττει ὁ σήμερον τιμώμενος Μέγας Βασίλειος (Ἐπιστολή 28, τῇ Ἐκκλησίᾳ Νεοκαισαρείας παραμυθητική, P.G.32,308A.2)

          Ἡ σημερινή ἑορτή τῆς κατά σάρκα περιτομῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς μνήμης τοῦ οὐρανοφάντορος Μεγάλου Βασιλείου, συμπίπτουσα πρός τήν ἔναρξιν τοῦ νέου ἡμερολογιακοῦ ἔτους, ἀποτελεῖ ἀφορμήν ὑπομνήσεως τῶν εὐεργεσιῶν τάς ὁποίας ἐχαρίσατο εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός κατά τόν μόλις παρελθόντα ἐνιαυτόν, ἀλλά καί ἀναθεωρήσεως τῆς ἀναστροφῆς ἡμῶν καί περισκέψεως διά τήν πορείαν μας κατά τό μόλις ἀρξάμενον ἔτος, ὁμοῦ δέ καί, ὡς ὄντων πάντων ἡμῶν τέκνων τοῦ Ἀδάμ, περισκέψεως διά τό μέλλον τοῦ ἀψύχου κόσμου καί τῆς διά ζώσης πνοῆς τιμηθείσης ἀνθρωπότητος ὁλοκλήρου.

          "Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας", (Ἑβρ. ιγ΄,8-9) εἶναι τό διαχρονικόν μήνυμα, τό ὁποῖον κομίζει εἰς τόν ἀποπροσανατολιζόμενον καί τεταραγμένον κόσμον ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς.

Τοῦ Κυρίου μας τήν μέχρι πλήρους κ ε ν ώ σ ε ω ς  "ἀ λ λ η λ ε γ γ ύ η ν" πρός τόν ἄνθρωπον μιμουμένη ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐκήρυξε τόν ἀνατείλαντα ἐνιαυτόν "Ἔτος πανανθρωπίνης ἀλληλεγγύης", ἐπιθυμοῦσα νά διαδηλώσῃ ὅτι μόνον ὁ Θεός ἠμπορεῖ νά δώσῃ εἰς τόν ἄνθρωπον τήν σωτηρίαν καί τήν λύτρωσιν, μόνον Αὐτός ἠμπορεῖ νά δώσῃ εἰς τόν κόσμον τόν προσανατολισμόν καί τήν αἰτίαν τῆς ὑπάρξεώς του· μόνον Αὐτός ἠμπορεῖ νά ἐξαγάγῃ τούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί λαούς ἀπό τῶν ἀδιεξόδων καί τοῦ σκότους.  Ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ὁ τά πάντα πρός τό ἀληθές συμφέρον οἰκονομῶν, εἶναι ἡ μόνη  ἐ λ π ί ς  ἡμῶν. Μή καυχάσθω, λοιπόν, ὁ σοφός ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ, "καί μή καυχάσθω ὁ δυνατός ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ, καί μή καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ" (Α´ Βασιλ. β΄,9), καθότι "Κύριος θανατοῖ καί ζωογονεῖ, κατάγει εἰς ᾅδου καί ἀνάγει· Κύριος πτωχίζει καί πλουτίζει, ταπεινοῖ καί ἀνυψοῖ" (Α´ Βασιλ. β΄,6-7), ἀναλόγως πρός τήν προαίρεσιν καί τήν καθαρότητα τοῦ νοός τῶν ἀνθρώπων.

Δέν εἶναι δυνατόν ἀσφαλῶς κατά τήν εὔσημον ταύτην ἡμέραν δι᾿ ὅλον τόν κόσμον νά μή ἐνθυμηθῶμεν, ὅπως πολλάκις κατά τό παρελθόν ἔτος, καί νά μή στρέψωμεν τά ὄμματα ἡμῶν εἰς τούς ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ, ἀλλά καί εἰδικῶς ἐν Συρίᾳ χειμαζομένους ὑπό σκληρᾶς δοκιμασίας ἀδελφούς ἡμῶν, ἀνεξαρτήτως θρησκείας καί πολιτικῆς τοποθετήσεως. Ἰδιαιτέρως δέ εἰς τούς ἐκεῖσε δοκιμαζομένους χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι, παρά τόν εἰρηνικόν καί φιλήσυχον βίον των, ὑφίστανται τάς θλιβεράς συνεπείας τῆς ἀδελφοκτόνου αἱματοχυσίας. Εὐχόμεθα διαπύρως ὁ Θεός νά συντομεύσῃ τόν χρόνον τῆς δοκιμασίας καί νά δίδῃ δύναμιν  καί ἐνίσχυσιν καί ὑπομονήν, ἡ ὁποία οὐδέποτε καταισχύνει, εἰς τόν βαρύν τοῦτον σταυρόν, ὥστε νά παραμείνουν εἰς τάς ἑστίας των καί εἰς τούς τόπους αὐτούς τῆς θεοφανείας καί θείας ἐπισκέψεως, ἔνθα ἐβάδισαν οἱ πόδες τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.

Ἀδελφοί, Πατέρες καί Τέκνα,

          Ἤχθημεν, ὡς γνωστόν, εἰς τήν ἀπόφασιν ὅπως παραλλήλως ἀφιερώσωμεν τό παρόν ἔτος, τόν χρόνον τοῦτον τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρωπείων καί τῆς συνωδινούσης εἰς ἀεί μετά τοῦ πλάσματος κτίσεως, εἰς τήν θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ή ν  ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ν , καί συγκεκριμένως εἰς τό Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, διά τοῦ ὁποίου ὁ ἁγιώτατος Βασιλεύς καί ἱδρυτής τῆς πόλεως ταύτης Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας ἔπαυσε τούς διωγμούς κατά τῶν χριστιανῶν καί ἔθεσε τά θεμέλια, ὥστε ἡ μέν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νά συνεχίζῃ εἰρηνικῶς, κατά τό ἀνθρωπίνως δυνατόν, τήν πορείαν αὐτῆς, ἡ δέ κοινωνία τοῦ κράτους νά μεταβληθῇ εἰς κοινωνίαν χριστιανικήν, ἐρειδομένην εἰς τάς ἀρχάς τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου, εἰς τήν ὁποίαν ἐπετρέπετο καί ἡ ἐλευθέρα ἔκφρασις ἑκάστης θρησκευτικῆς πεποιθήσεως.

          Οὕτω, λοιπόν, ἐπ᾿ ἀφορμῇ τῆς 1700ῆς ἐπετείου ἀπό τῆς ἐκδόσεως τοῦ ἐν λόγῳ Διατάγματος κρίνομεν ἀπό τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ συλλαμβάνοντος καί ἀξιολογοῦντος τά σημεῖα τῶν καιρῶν, ὅτι τό ἔτος 2013, πέραν τοῦ ὅτι δέον ὅπως βιωθῇ ὑπό πάντων ὡς ἔτος πανανθρωπίνης ἀλληλεγγύης, πρέπει νά ἀποτελέσῃ καί ἔτος μνήμης τοῦ κεφαλαιώδους διά τήν Ἐκκλησίαν καί τόν σύμπαντα κόσμον γεγονότος τούτου τῆς  θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ῆ ς  ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ς, διά τήν ὁποίαν ἡ ἀνθρωπότης πάντοτε ἐργάζεται καί κηρύττει καί προσπαθεῖ, χωρίς ὅμως καί μέχρι τῶν ἡμερῶν μας νά τήν πραγματοποιῇ ἐμπειρικῶς καί ἀληθῶς.

          Ὅμως, ἡ προσπάθεια συνεχίζεται, καί δέον νά ἐντείνεται καθημερινῶς ἐν  χ ρ ό ν ῳ  καί  ἀ - χ ρ ό ν ω ς. Ὁ χρόνος ἔχει ἀρχήν καί ὁ ἄ-χρονος εἶναι ὁ μόνιμος, ὁ ἀληθινός.  Ὅθεν, εἰς μ ν ή μ η ν, ἀλλά καί εἰς ἀ φ ύ π ν ι σ ι ν  καί  ἐ ρ γ α σ ί α ν  καί σ υ μ β ο λ ή ν  εἰς τήν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν, ἀπεφασίσαμεν μετά τῆς περί ἡμᾶς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου ὅπως ὀργανώσωμεν οὐχί ἑορταστικάς, ἀλλά ἐπετειακάς ἐκδηλώσεις μνήμης, ἀξιολογήσεως τοῦ παρελθόντος, διαπιστώσεως τοῦ ἐνεστῶτος, καί προβλεπτικῆς μελέτης τοῦ ἀχρόνου μέλλοντος ὅσον ἀφορᾷ εἰς τήν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν. Αἱ ἐκδηλώσεις αὗται προγραμματίζονται διά τήν Ἀναστάσιμον περίοδον, διά τῆς προσκλήσεως πρός συμμετοχήν ἐκπροσώπων τῶν κατά τόπους ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί συλλειτουργίας μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῇ καθ᾿ ἡμᾶς Ἱερᾷ Πατριαρχικῇ καί Σταυροπηγιακῇ Μονῇ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, τῇ Κυριακῇ τῶν Μυροφόρων, ἐν τῇ ὁποίᾳ ἱστορικῇ καί περιπύστῳ Μονῇ ἀνά τούς αἰῶνας ρέει τό ὕδωρ τό ζῶν τοῦ θαύματος καί τῆς ἀνακουφίσεως καί τῆς ἐλευθερίας, ἥτις μεταλαμβάνεται διά τοῦ ζωοδόχου ὕδατος καί μεταποιεῖ τόν μεταλαμβάνοντα εἰς εἰρηνικόν, εἰς ἐλεύθερον, εἰς πλήρη ἀγάπης καί εὐδοκίας, καί τόν ἀναβιβάζει ὑπέρ τά μάταια καί τά γήϊνα. Ἀπό τοῦ ἱστορικοῦ, λοιπόν, καί ἱεροῦ τούτου χώρου τοῦ θαύματος καί τῆς μαρτυρίας θά ἐξαγγείλωμεν διά Πατριαρχικοῦ ἡμῶν καὶ Συνοδικοῦ Μηνύματος τό ἄχρονον τοῦ Μυστηρίου, καί θά ἀναπέμψωμεν μίαν ἐκτενῆ, μίαν ἀ ν α φ ο ρ ά ν, προσευχῆς καί μνήμης, καί ἱκετευτικήν ἀξιολόγησιν τῶν ν ο η τ ῶ ν εἰς τόν πεπερασμένον ἀνθρώπινον νοῦν καί τῶν ἀ(στερητικόν α)-ν ο ή τ ω ν (τῶν μή νοουμένων), τῶν ὁποίων κύριος καί ρυθμιστής καί κυβερνήτης εἶναι ὁ "δι᾿ ἡμᾶς καθ᾿ ἡμᾶς γενόμενος ἄνθρωπος" Κύριος Ἰησοῦς.   Ἐν τῷ πλαισίῳ τούτῳ τοῦ ἑορτασμοῦ παγκοσμίως τῆς ἐπετείου ταύτης ἔχει προγραμματισθῆ καί ἐπίσκεψις τῆς ἡμετέρας Μετριότητος εἰς τόν τόπον τῆς ἐκδόσεως τοῦ Διατάγματος, ἐν Μεδιολάνοις τῆς Ἰταλίας, εἰς τήν ἱστορικήν ἕδραν τοῦ Ἁγιωτάτου Ἐπισκόπου Ἀμβροσίου.

          Συγχρόνως ὅμως, πρός τῇ ἀφιερώσει τοῦ ἀρξαμένου ἐνιαυτοῦ εἰς τά δύο κορυφαῖα ταῦτα γεγονότα, τῆς ἀ λ λ η λ ε γ γύ η ς  καί τῆς θ ρ η -σ κ ε υ τ ι κ ῆ ς  ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ς, τιμῶμεν καί τήν μνήμην ὅλων τῶν ἐνδόξων ἁγίων Μαρτύρων, ὁσίων καί δικαίων, οἱ ὁποῖοι ἄχρι τῆς δοθείσης ὑπό τοῦ θεοστέπτου Βασιλέως Κωνσταντίνου θ ρ η σ κ ε υ τ ι -κ ῆ ς ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ς  ἐξέχεαν τό αἷμα των καί ἔδωκαν τήν μαρτυρίαν των διά τόν τά "πάντα περιέχοντα δρακί" Χριστόν, καί ἐτίμησαν τό "ὑπέρ ἡμῶν καί πολλῶν ἐκχυθέν εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν" Αἷμα τοῦ Κυρίου διά τοῦ ἰδίου αὐτῶν αἵματος. Διά τοῦτο αἰσθανόμεθα ἐσωτέραν τήν ἀνάγκην νά ὑπενθυμίσωμεν καί κατά τήν ἱεράν ταύτην στιγμήν, ὅτι ἡ ἐπέτειος, ἄλλως, τῆς ἀ ν ε ξ ι θ ρ η σ κ ε ί α ς δέν εἶναι μόνον ἐπέτειος χαρμόσυνος καί τροπαιοφόρος, τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Ταυτοχρόνως ὑπενθυμίζει εἰς ἡμᾶς ὅτι, πρό τοῦ θριάμβου τῆς χριστιανικῆς πίστεως, προηγήθη καί προηγεῖται πάντοτε τό μαρτύριον. Πρό τῆς Ἀναστάσεως ἡ ἀνάβασις τοῦ Γολγοθᾶ.        Ἀποτελεῖ ἀληθῶς χρέος ὀφειλετικόν τῆς Ἐκκλησίας νά εὐαγγελίζεται πᾶσι τά μαρτύρια τῶν πρώτων χριστιανῶν, "ἅ ἤκουσε καί ἑώρακε καί ἐψηλάφισεν", ὥστε νά ἀναμιμνησκώμεθα οἱ πάντες δόξης Θεοῦ, καί οἱ νῦν δι᾿ ἀκοῆς  ἀκούοντες, κοινωνίαν ἔχωμεν μετά τῶν ἁγίων μαρτύρων καί δι᾿ αὐτῶν μετά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, "τοῦ πιστοῦ καί ἀληθοῦς μάρτυρος καί πρωτοτόκου τῶν νεκρῶν καί ἀρχηγοῦ τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ" ὅπως λέγει τό (Μαρτύριον τῶν ἐν Λουγδούνῳ τελειωθέντων, τά μαρτύρια τῶν ἀρχαίων χριστιανῶν, ΕΠΕ 30, σελ. 220). Διά τά "μαρτύρια" ταῦτα λίαν προσφυῶς  μαρτυρεῖ ὁ Ἁγιορείτης μοναχός Καισάριος Δαπόντες, ὅτι κατέλιπον ἡμῖν ταῦτα οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ὡς "ἀρραβῶνας πώς ἔχομεν νά σμίξωμεν μετ᾿ αὐτῶν εἰς τούς χρυσοῦς αἰῶνας. Εἰς τήν πατρίδα μας ἐκεῖ, εἰς τόν Παράδεισόν μας (ἐφ᾿ ὅσον τόν ἀξιωθῶμεν λόγῳ τῆς ἀνθρωπίνης ματαιοδοξίας καί δοξομανίας μας), ἐκεῖνοι μέ τό αἷμά των, ἡμεῖς μέ τόν σταυρόν μας" (Μαρτύριον νεομάρτυρος Χρήστου, “῾Η αὐτόγραφη νεομαρτυρολογική συλλογή τοῦ μοναχοῦ Καισαρίου Δαπόντες (1713-1784), ἔκδ. Μυγδονία, σελ. 303).

          Ἐάν, λοιπόν, ἄρωμεν καί κατά τό ἔτος τοῦτο μεθ᾿ ὑπομονῆς καί ἀγάπης καί ἀνεξικακίας, "συγχωροῦντες ἑαυτούς καί ἀλλήλους" ἐν ἀνωτερότητι,  τόν σταυρόν μας, εἶναι βέβαιον ὅτι θά νικήσωμεν καί θά συγκαταριθμηθῶμεν μέ αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἔδωκαν  τό αἷμά των διά τόν Χριστόν. Εἰς πάντας ὁ Κύριος δίδει ἕνα σταυρόν, ὁ ὁποῖος εἶναι αἱ διάφοροι σωματικαί, ψυχικαί καί πνευματικαί ἀσθένειαι· εἶναι ἡ μή συνειδητοποίησις τῆς ματαιότητος· ἡ ἀδυναμία βιώσεως τῆς ἀγάπης "καθώς ἐστι"· ἡ μανία καί τάσις πρός τό κακόν, πρός τήν ἐκδίκησιν· καί, τέλος, ἡ ἔφεσις καί προαίρεσις τοῦ ἀνθρώπου νά εἶναι προσκολημμένος εἰς τήν "γηΐνην δυσωδίαν" καί νά ἀποφεύγῃ τήν "μελέτην τοῦ θανάτου"∙ ἀξιολογοῦμεν πάντοτε οἱ  ἄνθρωποι τόν χρόνον ὡς "παίγνιον ἐπί τῆς γῆς" ὡς "φύσημα μή κρατούμενον", ὡς "πτῆσιν ὀρνέου παρερχομένου", ὡς "ναῦν ἐπί θαλάσσης ἴχνος οὐκ ἔχουσαν".

          Αὐτόν τόν σταυρόν δέν πρέπει νά τόν ἀρνούμεθα καί νά ἐπιδιώκωμεν νά φύγῃ ἀφ᾿ ἡμῶν, ἀλλά νά τόν αἴρωμεν μέ χαράν "ὡς ἀρετῆς περιουσίαν"· τοιουτοτρόπως θά προκόπτωμεν εἰς τόν ἀγῶνα μας. Ὅλη ἡ ζωή μας θά γίνεται μία γ έ φ υ ρ α, μετάγουσα ἡμᾶς ὄχι εἰς τήν ἀνθρωπίνην δῆθεν ἐπιτυχίαν καί δόξαν, τήν ὁποίαν ματαίως ἐπιδιώκομεν, ἀλλ᾿ εἰς τόν οὐρανόν. 

Οὐδέποτε ὅμως, ἐξ ἑτέρου,  λημονοῦμεν ἐν τῇ Πόλει ταύτῃ ὅτι τόν μεγαλύτερον σταυρόν τόν ἐσήκωσαν, μετά τόν Θεάνθρωπον Κύριον καί τήν Παναγίαν Μητέρα Του, οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, μέ πρῶτον τόν Πρωτομάρτυρα καί Ἀρχιδιάκονον Στέφανον καί τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, τόν Πρωτόκλητον Ἀνδρέαν, ἀλλά καί οἱ πατέρες καί οἱ προπάτορες ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι "ἐταπεινώθησαν ἕως θανάτου" διά νά ζῶμεν ἐλευθέρως κατά τό ἐφικτόν ἡμεῖς οἱ ἐπιγενόμενοι.

          Ἀδελφοί καί τέκνα,

          Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νά διέλθωμεν τό ἔτος τοῦτο 2013 εἰρηνικῶς, "ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσιν", "συνιέντες τί τό θέλημα τοῦ Κυρίου" (Ἐφεσ. ε΄,16-18). Ἄς μή καταλίπωμεν διά τῆς πολιτείας καί τῆς ἀπανθρώπου πολλάκις καί ἐκδικητικῆς συμπεριφορᾶς μας στάσιν καί πόλεμον τοῖς ἀδελφοῖς, ἀλλά χαράν καί εἰρήνην καί ὁμόνοιαν καί ἀγάπην, προχωροῦντες κατά πάντα νικηφόροι  πρός τόν Θεόν, μέ τήν βεβαιότητα ὅτι "οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ  πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς" (Ρωμ. η΄,18-19). Οἱ ποιμένες καί λειτουργοί τοῦ Ἁγίου Θυσιαστηρίου καί οἱ ἐκκλησιαστικοί διάκονοι  ἄς πορευθῶμεν "ἄμεμπτοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καί δικαιώμασι τοῦ Κυρίου, καί πάσῃ τῇ πρός τόν πλησίον λειτουργίᾳ, ἄοκνοι, ζῆλον Θεοῦ πολύν ἔχοντες καί ζέοντες τῷ πνεύματι" (Μαρτύριον τῶν ἐν Λουγδούνῳ τελειωθέντων, σελ. 194).

          Ἄς ἀγωνισθῶμεν μέ ὅλας τάς δυνάμεις τῆς ψυχῆς καί τοῦ νοός μας νά ἀρέσωμεν εἰς τόν Θεόν, μετερχόμενοι πᾶσαν πρακτικήν ἀρετήν, νηστείαν, ἐγκράτειαν, προσευχήν, πτωχείαν, χωρίς νά ἀπορροφώμεθα τελείως ὑπό τῆς φροντίδος τῶν γηΐνων καί σωματικῶν ἀναγκῶν, ἐπιδιώκοντες "ἐπίπλαστον δόξαν", ἀλλά ἡδόμενοι καί ἐνασχολούμενοι μέ τά θεῖα νοήματα, ἐντρυφῶντες εἰς τά κάλλη καί τήν δόξαν καί τό φῶς τοῦ Κυρίου, καί διανύοντες τήν ζωήν μας ἐν ὁσιότητι, δικαιοσύνῃ καί ἀσκήσει.

          Δοξάζομεν ἀπό καρδίας τόν Κύριον δι᾿ ὅσα ἀγαθά ἐχαρίσατο ἡμῖν κατά τόν παρελθόντα ἐνιαυτόν. Μετ᾿ εὐγνωμοσύνης ἐνθυμούμεθα, μεταξύ ἄλλων, τόν καθαγιασμόν τοῦ Ἁγίου Μύρου, τήν τέλεσιν  ὑπό τῆς ἡμετέρας Μετριότητος τῶν ἐγκαινίων τῶν Καθολικῶν δύο γυναικείων Ἱερῶν Μονῶν, τῆς Παναγίας Χρυσοπηγῆς Χανίων καί τοῦ Τιμίου Προδρόμου Ἀκριτοχωρίου Σερρῶν, καί ἄλλων μικρῶν καί μεγάλων γεγονότων, ἁπάντων κρινομένων κατά τά ἀνεξιχνίαστα κρίματα ὑπό τοῦ μοναρχοῦντος καί κατευθύνοντος τήν ἱστορίαν καί τά ἀνθρώπεια Κυρίου.

          Ἐν τῷ πλαισίῳ τούτῳ τῆς μαρτυρίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου "ἐκτός τῶν τειχῶν" προγραμματίζομεν καί ἐφέτος ἱεράς ἀποδημίας, μέ πρώτην τήν ἐντός τῶν ἡμερῶν πρός τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Γεωργίας, διά νά τιμήσωμεν  τήν 80ήν ἐπέτειον ζωῆς καί τήν 35ην Πατριαρχικήν τοῦ προσφιλοῦς ἀδελφοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου καί Καθολικοῦ πάσης Γεωργίας κυρίου Ἠλία.

          Ταῦτα πάντα καί ἑαυτούς καί ἀλλήλους ἐναποθέμενοι εἰς τόν Θεόν, τόν "κυριεύοντα πάσης κτίσεως", ἱκεσίαν ἐκτενῆ ἀναπέμπομεν πρός Αὐτόν ὅπως εὐοδώσῃ πάσας τάς πρωτοβουλίας τῆς Μητρός Ἐκκλησίας διά τό ἐνταῦθα "μικρόν λῆμμα" καί διά τό εὐρύτερον ἀνά τήν οἰκουμένην, καί ἐπικαλούμεθα τήν παραμυθίαν, τήν βοήθειαν καί τάς πρεσβείας τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων Του, ἰδιαιτέρως δέ τοῦ ἑορτάζοντος Μεγάλου Βασιλείου τοῦ Καππαδόκου, τῶν Θεοστέπτων βασιλέων καί Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, καί τῶν μαρτύρων τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων καί μέχρι σήμερον, εὐχόμενοι καρποφόρον καί εἰρηνικόν τόν νέον ἐνιαυτόν διά πάντας, ἀδελφοί καί τέκνα.

          Καί κατακλείομεν καί πάλιν μετά τοῦ Φωστῆρος τῆς Καππαδοκίας ἑορταζομένου καί τιμωμένου Μεγάλου Βασιλείου, ἐπιλέγοντος ὡς πρός τήν σημασίαν, τό περιεχόμενον καί τήν χρῆσιν τοῦ δωρουμένου ὑπό τοῦ Κυρίου εἰς τόν καθένα μας χ ρ ό ν ο υ: “Χρόνος δέ ἐστι τό συμπαρεκτεινόμενον τῇ συστάσει τοῦ κόσμου διάστημα· ᾧ πᾶσα παραμετρεῖται κίνησις, εἴτε ἀστέρων, εἴτε ζώων, εἴτε οὐτινοσοῦν τῶν κινουμένων. Καθό λέγομεν ταχύτερον ἤ βραδύτερον ἕτερον ἑτέρου· ταχύτερον μέν τό ἐν ἐλάττονι χρόνῳ πλεῖον διάστημα μεταβαῖνον· βραδύτερον δέ, τό ἔλαττον ἐν πλείονι χρόνῳ κινούμενον" (P.G. 32,560 Β-C) "ὡς οὐκ ἔστι ρεῦμα ποταμοῦ στῆσαι, εἰ μή τις, κατά τήν πρώτην ἔντευξιν καί προσβολήν ἀνελόμενος, εἰς δέον τῷ ὕδατι χρήσαιτο˙ οὕτως, οὐδέ τόν χρόνον ταῖς ἀναγκαστικαῖς περιόδοις ἐλαυνόμενον ἐπισχεῖν, οὐδέ παρελθόντα ἀναλῦσαι εἰς τό κατόπιν, εἰ μή τις προσάγοντος λάβοιτο”. (Μεγάλου Βασιλείου, Περί Ἁγίου Πνεύματος καί Ἐν λιμῷ καί αὐχμῷ, (P.G. 31,324 B).

          Ἡ δέ Χάρις καί τό πλούσιον Ἔλεος τοῦ σαρκωθέντος καί Ἐπιφανέντος τῷ κόσμῳ Λόγου τοῦ Θεοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, "τοῦ καιρούς καί χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θεμένου" καί "ἐν ᾯ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν", ἄς εἶναι μαζί  μέ ὅλους, "κατευθύνων τάς σκέψεις, τάς ἐνεργείας, τάς πράξεις, τά διανοήματα, τάς εἰσόδους καί τά ἐξόδους ἡμῶν". Ἀμήν.

          Χρόνια πολλά!

ADDRESS By His All-Holiness
Ecumenical Patriarch Bartholomew
To the Delegation of the Church of Rome
At the Thronal Feast of the Ecumenical Patriarchate

(Phanar, 30 November 2012)

Your Eminence, beloved brother in Christ, Cardinal Kurt Koch, President of the Pontifical Council for Promoting Christian Unity, honorable members of the Delegation representing our beloved brother, Pope and Bishop  of Senior Rome,

We thank you wholeheartedly and also His Holiness Pope Benedict XVI of Rome, who has sent you, for the love that the Church of Senior Rome has shown to our Most Holy Church of New Rome by means of your participation in our joy on the occasion of the Thronal Feast of the Ecumenical Patriarchate, as we reciprocate on the occasion of the Thronal Feast of the Church of Rome.

We still preserve, brethren, our sentiments from our recent meeting with our brother the Pope of Rome at His See for the celebration in honor of the 50th anniversary of Vatican II, which truly opened up a new path towards the unity of the Churches. Being in noetic communion even today with our Most Holy Brother, we thank Him once again for the honor he has shown to us, and most especially, for the exchange of fraternal views and thoughts concerning our common journey towards unity.

The uniqueness of the founders of our Churches, of Elder Rome and of New Rome, the Holy Apostles Peter and Andrew, as brothers according to the flesh, constitutes a motivation for both of our Churches to move toward the genuine experience of spiritual brotherhood and the restoration of communion in this same spirit, in truth and in love.

Unfortunately, throughout the course of the centuries, this brotherhood has been deeply wounded and as a result, the spiritual unity of our Churches has been disrupted. For centuries, theologians, as well as ecclesiastical personalities of both Churches spent their energy not in the context of dialogue, but rather in  promoting and supporting their own positions, not taking into consideration that of St. John Chrysostom, “Thou hast spoken once, perhaps, and he hath not heard. Speak therefore twice, and thrice, and as often as it may be, till thou hast persuaded him. Every day God is addressing us, and we do not hear; and yet He does not leave off speaking. Do thou, therefore, imitate this tender care towards thy neighbour” (Stat. 16.6, PG 49.171-72; NPNF1-9:451-452).

          It is already empirically evident that the conviction has matured in the hearts of both sides, namely that, from this point on the course of our efforts must be reversed. That is to say, we must expend our spiritual energy not in the effort of finding justifications for the strengthening of positions, which we overly defended in the past towards the justification of the schism, but in sincerely endeavoring to find arguments that verify the error of divisive inclinations and that, even more, seek out ways of approaching full restoration of the unity of the Churches.

The best method for investigating this matter is the continuation and cultivation of inter-ecclesiastical dialogues and relations, as well as especial cultivation of the outcome of the dialogue of love into a substantial and theological dialogue between both of our Churches, Orthodox and Roman Catholic. The personal acquaintance of the members, and especially of the representatives of the Churches often leads to the discovery that the people involved are of goodwill and that a deeper understanding of the events that provoked the schism based upon objectivity will suffice to dissipate fears, suspicions, distrust and conflicts of the past.

The current members and especially those of the highest ranks of our Churches are driven, for the most part, by goodwill toward the removal of inherited obstacles and toward the attainment of the greatly desired unity in the faith, which will also bring about our eucharistic communion, confessedly desired by all. Unfortunately, the pace of the progress and the turning of human hearts toward this direction is slow, owing to our human weakness in obeying the Will of God, transcending positions, statuses and “theologies” that have been upheld until recently, and are even still promoted by many today, within the bosom of both of our Churches, as the very progress of the thirty-two year Theological Dialogue demonstrates.

We must therefore, accelerate these developments, reinforcing with as much strength as we have this Dialogue of truth, so that by means of the frequent and wide-ranging discussions, we may raise the level of knowledge and facilitate mutual understanding, thus directing ourselves toward “all truth” (see John 16:13), which always and above all conquers. As was said by the luminary of Cappadocia, St. Basil the Great, “I put truth and my own salvation before everything” (To Theophilus the Bishop, Letter 245, PG 32.925B-C; NPNF2-8:794).

The mature fruit of this knowledge is the progressive agreement upon particular points, an agreement, which on the tally of disagreements and agreements, will continuously increase the sum of the agreements until all disagreements are eclipsed. On that day, we will all, united in faith and love, jointly glorify our Savior Christ, Who will have led us through fire and water to refreshment.

Your visit here today, beloved brothers in the Lord, in order to take part in our joy on the feast of the Most Holy Church of Constantinople in memory of the Holy Apostle Andrew, the disciple of St. John the Forerunner and Baptist, and later of our Lord Jesus Christ, contributes substantially to the rekindling of interest in the promotion of the dialogue between our Churches. Even when the representatives in the dialogue are unable to achieve a common acceptance of certain conclusions at a given moment, the value of the dialogue, seemingly failed, continues to be significant, because even the discovery of disagreement impels toward the pursuit of agreement. But the very pursuit of success of a certain goal is the foundation for its realization. The lack of agreement upon a certain issue or point leads to the repetition of the discussion with the common hope that it not fail again, and provided that there is goodwill, the Grace of God, which attends upon everything, will grant the interlocutors of goodwill inspiration by the Holy Spirit from above toward the common acceptance of the proper conclusion, according to our predecessor St. Gregory the Theologian, “It is not a bad thing to be defeated in dialogue, for dialogue is not the privilege of all” (Gregory the Theologian, To Heron the philosopher, PG 35.1224B).

According to the truth narrated in the holy Gospel of St. John, by which the Logos of God is truth (see John 17:17), the Apostle Andrew announced elatedly to his brother, the Holy Apostle Peter, that, “we have found the Messiah” and he led him to Jesus. A brother, then, leads a brother to the Lord.  In this case, it is not significant for our current context which of the two brothers led the other to Jesus. Both of us, the successors of the Apostle Peter and of the Apostle Andrew, ought to bear witness one to the other that “we have found the Messiah” and we each ought to direct our steps toward Him. For He is the Way, the Truth and the Life. He who walks continuously invisible with us toward Emmaus, or toward the “Galilee” of each of us, is the Resurrection and the Salvation of the world. He is also the Hope of humanity for the way out of every crisis, both ethical and economic, which afflicts our age.

Therefore, both of us, our brother the Pope of Rome and our Modesty, along with our Churches, and all our spiritual leaders, ought to show, by our example, to the rulers of the world’s resources, that they need to remember compassion and love toward those in need, because otherwise social cohesion is at risk, which, if disturbed, will bring enormous destruction to both the just and unjust.

The current year is passing. With terrifying and negative predictions for the developments of human affairs on a global sphere. In the year of our Lord 2013, currently in view, we will celebrate the 1700th anniversary of the proclamation of the Edict of Milan, by means of which the freedom of the Christian faith, and freedom of religion in general, was proclaimed by the emperor of the Romans, St. Constantine the Great. This freedom, which Christ promised and in which He has set us free (see Galatians 5:1), we ought to preserve and strengthen. And this we, the two Churches, accomplish by words and deeds, in unison. Your Roman Catholic Church has celebrated the 50th anniversary of the convocation of Vatican II. Our Holy Orthodox Church finds itself in the delightful position of announcing that the preparation of its Holy and Great Synod has almost been completed, that it is in its final stages and will be convoked in the near future. It will pronounce upon the issue, among others, of the dialogues of Orthodoxy with the other Churches and it will take the fitting decisions in unity and authenticity so that we may progress toward the “unity of faith” in the communion of the Holy Spirit in the surety that “To lovers of the truth nothing can be put before God and hope in Him” (Basil the Great, To Eustathius the Physician, Letter 151, PG 32.608B; NPNF2-8:604).

In this conviction, having forgotten or ignoring what is behind us and reaching out to what lies ahead (see Philippians 3:13), and with our eyes fixed on the Creator of the whole world, the Lord, who is identified with the Truth, we the two Churches, walk toward the end times looking to the one who is able to fulfill in superabundance our requests or considerations, “the Alpha and the Omega, the First and the Last, the Beginning and the End” (see Revelation 22:13), believing that the Divine Will shall guide “to all Truth,” “so that we may be one,” we who believe in Him not only in forms or in words, but in essence and in actions.

During this necessary and historical co-journey, while surely seeking the union between us, we ought to display union first, especially today, in relation to the way we approach the misfortune of our mainly spiritually poor, but also materially poor fellow humans. This is surely much easier and can be immediately accomplished. We the spiritual leaders and clerics are, therefore, called to approach as the Good Samaritan, and indeed not “by chance,” but “while it is yet day” we are called to “bind their wounds,” “pouring on oil and wine” (see Luke 10:31,34). We will show forth in this way that we look toward the “man” and that he, our fellow man, “has a man,” the Church, in the same way that on this very man’s account and that of the world, our Savior “became man and was clothed in flesh…” and that for Him “everything is possible, everything is obedient, everything has been subjected” (see Doxastikon tis Lites of the Sunday of the Paralytic, Poem of Koumoulas, Pentecostarion, Apostoliki Diakonia (1959) 71-72), and Who alone will say, when the fullness of time has come, “take up your bed and walk”. We will appear united “at the ends”, proclaiming the power and great mercy of Him, the Lord of powers and of glory.

Because of these thoughts and brotherly sentiments, as we welcome you, Your Eminence, brother Cardinal, with your venerable Delegation, we again warmly thank our Most Holy brother, the Bishop of Elder Rome, who has sent you to represent his participation in the joy and celebration of our Thronal Feast, as we pray for all Grace and Blessing of the All-good God upon our Churches and His world which is being tested, by the supplications of our Most Holy Theotokos, of St. Andrew the First-called who is celebrated today, of his brother, the Apostle Peter, and of all the Saints. Amen.