<< back to Deputy Abbot's Corner
ΛΟΓΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ
Xρόνος, γήπεδο αγώνων.
Παλαίστρα ζωής. Πορεία προς τον ουρανό
Γράφει
ο Θεοφιλ. Επίσκοπος Απαμείας κ. Βικέντιος
Η
ανατολή κάθε καινούριου χρόνου είναι ένας σταθμός στην ιστορία
του κάθε ανθρώπου. Μας προστίθεται ένα έτος. Μεγαλώνουμε και
κατηφορίζουμε... Ή και γιατί όχι, αν θέλουμε Ορθόδοξα να
μιλήσουμε: Μας παρέχεται η δυνατότητα να ...ανηφορίσουμε προς
την αγιότητα, προς τον Ουρανό.
O χρόνος είναι μία αφηρημένη έννοια. Eίναι κάτι, που τρέχει
συνεχώς κι ακατάπαυστα. Μόνο για το Θεό δεν υπάρχει χρόνος.
Εκείνος είναι άχρονος, αιώνιος, αθάνατος. Eμείς οι άνθρωποι, ως
πεπερασμένα όντα, προσμετρούμε το χρόνο και τον παρακολουθούμε
με πολύ αγωνία.
Θα θέλαμε να κατακτήσουμε το χρόνο, να τον κρατούσαμε για πάντα
δικό μας. Να τον συγκρατούσαμε ακίνητο... Να τον ζούσαμε μονίμως.
Γι’ αυτό και ξεσπάμε σε ένα σωρό ευχές για «Xρόνια Πολλά»...
Όμως ο άτιμος ο χρόνος, ενώ ευχόμαστε χρόνια πολλά, μας αφαιρεί
χρόνια ζωής! Επίγειας ζωής...
Mπορεί, βέβαια, αυτός ο χρόνος της επίγειας ζωής μας να έχει
ορισμένη διάρκεια, η ανθρώπινη όμως ζωή, σύμφωνα με την Ορθόδοξη
Χριστιανική μας Πίστη, δεν έχει καθορισμένη διάρκεια. Δεν
πλαστήκαμε για να ζήσουμε μόνο μερικές δεκάδες χρόνια.
Πλαστήκαμε και στόχο έχουμε να ζήσουμε αιώνια! Ξεκινάμε εδώ στη
γη για να φτάσουμε ψηλά, κοντά στον αιώνιο Θεό και να
απολαύσουμε ό,τι Εκείνος απολαμβάνει. Τίποτα ο Θεός δεν κράτησε
ή δεν κρατά αποκλειστικά δικό Του. «Πάντα γαρ απέδωκε ημίν»...
Όλα μας τα έδωσε. Ακόμα κι αυτή την αιωνιότητα, που είναι κύριο
και δικό Του χαρακτηριστικό.
O
Πανάγαθος Θεός, μας έχει δημιουργήσει αθανάτους. H αμαρτία μάς
έκανε προσωρινά θνητούς κατά το σώμα. Ευτυχώς που δεν μπόρεσε να
βλάψει την αθανασία της ψυχής μας. Αυτή παραμένει αθάνατη.
Βέβαια, για να είμαστε πιο σαφείς και πιο Ορθόδοξοι στις
εκφράσεις μας, και τα σώματά μας κάποτε θα αναστηθούν κι ενωμένα
πάλι με την αθάνατη ψυχή μας θα ζήσουν αιωνίως, όμως αυτό αν και
είναι ένα βασικό δόγμα της Εκκλησίας μας, ας το αφήσουμε για ένα
άλλο άρθρο.
Aπό τον τρόπο της, εδώ στη γη, ζωής μας εξαρτάται η μορφή της
ζωής μας στην απέραντη αιωνιότητα. Αυτή είναι η σώζουσα αλήθεια.
Και σ’ αυτήν ας επικεντρώσουμε την προσοχή και τον αγώνα μας.
Άρα ο νέος χρόνος, η παρούσα ζωή, είναι γήπεδο αγώνων, παλαίστρα
ζωής, πορεία προς τον Ουρανό. Eδώ αγωνίζομαι κι αλλού
αποδίδονται τα έπαθλα. Εδώ προσπαθώ να ζήσω σύμφωνα με το θέλημα
του Χριστού κι αλλού Εκείνος δωρίζει το φωτοστέφανο της
αγιότητας. Κατά συνέπεια δεν επιζητώ όσο ζω τα «μπράβο» και τα «εύγε»,
ελπίζω και θέλω να τα ακούσω μετά το θάνατό μου από το Δίκαιο
Κριτή. Οι άνθρωποι πάντα κάνουν λάθη και κρίνουν λαθεμένα. Τα «μπράβο»,
τα «εύγε» και τα «χειροκροτήματα» δε με σώζουν, απλά φουσκώνουν
τον εγωισμό μου και γίνονται δυστυχώς, αιτία να κατηφορίζω προς
την Κόλαση...
Τούτη τη νέα χρονιά ας δώσει ο καθένας μας τις εξετάσεις του και
ας ελπίσουμε κι ας ευχηθούμε πως θα πάρουμε το... δίπλωμα για
την αιωνιότητα.
Αυθεντικοί Χριστιανοί, με ειλικρινή ευσέβεια κι αρετή. Με φόβο
Θεού. Με λιγότερο και κουτσουρεμένο όσο ο καθένας μπορεί εγωισμό.
Με περιορισμένα τα πάθη και τις αδυναμίες μας. Πιο κοντά στο
συνάνθρωπο, τον «ελάχιστο αδελφό» του Κυρίου.
Εύχομαι φέτος, να μη μοιάσουμε τη στρουθοκάμηλο, που κρύβει το
κεφάλι της, για να μη βλέπει τον κυνηγό! Ας σταθούμε μπροστά στα
προβλήματά μας και στις αδυναμίες μας. Ας προσπαθήσουμε λίγο
ίσως περισσότερο κι ας αγωνισθούμε λίγο παραπάνω απ’ όσο η
θέλησή μας μάς επιτρέπει.
Από εμάς εξαρτάται η καλή κι ευλογημένη χρονιά.
