<< back to Deputy Abbot's Corner
ΛΟΓΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ
Ο
Θεατός και Αθέατος
Κύριος
Του Θεοφιλ. Επισκόπου Απαμείας κ. Βικεντίου
Ένας
άγιος του 10ου αιώνα μ.X., ο Άγιος Συμεών ο νέος
Θεολόγος, άπειρες φορές στα συγγράμματά του ομιλεί
για τον άγνωστο και απρόσιτο Θεό, που αποκαλύπτεται,
γίνεται προσιτός και γνωστός στους ανθρώπους χωρίς
πάντως να χάνει τον μυστηριώδη και απρόσιτο
χαρακτήρα Του.
«Θεού
γάρ ούτε όνομα, ου φύσιν, ουκ ιδέαν, ου μορφήν, ουχ
υπόστασιν των ανθρώπων τις έγνω, ίνα ειπή και γράψη
και μεταδÿ΅ τοις άλλοις» σημειώνει. Πράγματι, ο
Τριαδικός Δημιουργός μας είναι άγνωστος και γνωστός,
αθέατος και θεατός. Κι αυτό, γιατί ο Θεός είναι
άκτιστος, ενώ ο άνθρωπος κτιστός και το άκτιστο δεν
κατανοείται από το κτιστό και το κτιστό δεν κατανοεί
το άκτιστο. H αγνωσία αυτή του Θεού, δεν οφείλεται
στην αδυναμία της ανθρώπινης φύσης μας, όπως
υποστήριζε ο φιλόσοφος της αρχαιότητας, Πλάτων, αλλά
στο ακατάληπτο της θείας Του φύσης. Όση δύναμη και
γνώση αν αποκτήσουμε, πάντα θα μας είναι αδύνατο να
γνωρίσουμε το Δημιουργό μας. Είναι αδύνατο σ’ ένα
δημιούργημα να γνωρίσει τον Αδημιούργητο. Εκείνος «άφθαρτος»,
εμείς «φθαρτοί και κόνις»· Εκείνος «πνεύμα», εμείς «σάρκες»...
Τούτες
οι σκέψεις δεν ενισχύουν την άποψη ορισμένων, που
ισχυρίζονται πως αφού δεν Τον βλέπουμε και δεν Τον
κατανοούμε το
Θεό,
άρα δεν υπάρχει. Πρώτον, γιατί πολλά είναι σε μας
αθέατα, άγνωστα, απερίγραπτα, δυσνόητα κι όμως
παραμένουν υπαρκτά! Και δεύτερον, γιατί ο Άκτιστος
Θεός ταυτόχρονα είναι γνωστός και φανερούμενος.
Καθίσταται σε μας γνωστός ο Θεός, από τις ενέργειές
Του. H σοφία του σύμπαντος μας οδηγεί στην πανσοφία
του Δημιουργού της κτίσεως· βλέποντας μία ακτίνα
φωτός πιστεύουμε πως κάπου υπάρχει κι ο ήλιος.
Καθίσταται γνωστός σε μας ο Θεός από τις διάφορες
θεοφάνειες, που διαβάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη με το
Μωυσή και τους άλλους προφήτες. Ή στην Καινή Διαθήκη
με την ενανθρώπισή Του και με το όλο απολυτρωτικό
Του έργο. Ακόμα πάμπολλες θεοφάνειες έχει να
παρουσιάσει η εμπειρία των «αξίων», των αγίων της
Εκκλησίας μας.
Ο
αθέατος Κύριός μας, πολύ πριν αποκαλυφθεί «εν δόξη»
κατά την Δευτέρα Του Παρουσία, αποκαλύπτεται και σε
κάθε Θεία Λειτουργία. H Θεία Λειτουργία είναι μία
μεγαλειώδη φανέρωση του Θεού, μια συγκινητική
παρουσία Εκείνου που έρχεται για να προσφερθεί «εις
βρώσιν και πόσιν πολλών»! H κάθε Θεία Λειτουργία,
κατά τον Άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, είναι κι ένας
Ευαγγελισμός. Όπως τότε στην Παρθένο Μαρία ήρθε και
ενοίκησε ο Χριστός, έτσι και σε κάθε Θεία Λειτουργία
έρχεται και ενοίκει ο Χριστός στην Παρθένο Εκκλησία,
της οποίας μέλη είμαστε όλοι εμείς! Μάρτυρες αυτής
της θεοφάνειας είμαστε όλοι εμείς οι συνειδητά
εκκλησιαζόμενοι πιστοί. Εμείς ψηλαφούμε στην κοινή
ευχαριστηριακή προσευχή τον Αθέατο, εμείς Τον
μεταλαμβάνουμε «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν
αιώνιον»! Κι αυτό το διακηρύττουμε, το ομολογούμε,
το χαιρόμαστε και αγωνιζόμαστε σύμφωνα με τη
συμβουλή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά: «Mηκέτι
κρατηθήναι τη αμαρτία».
