_Το ΠΡΩΤΟ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ είναι το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου. Παρακαλούμε στείλτε μας τα ονόματα των κεκοιμημένων συγγενών σας για να μνημονευθούν και τα τρία Ψυχοσάββατα.
Add Comment
 
 
_
"Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καί τῆς ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία οὐ σοφία φαίνεται".
(Πλάτων)

Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί,
Ἐντιμότατε κύριε Γενικέ Πρόξενε,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Ἐλλογιμώτατοι ἐκπαιδευτικοί,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ἡ σημερινή ἑορτή τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν δίδει εἰς ἡμᾶς τήν εὐκαιρίαν καί τήν χαράν νά συγκεντρωθῶμεν, διά νά τιμήσωμεν τήν ἱεράν αὐτῶν μνήμην καί τήν ἀνεκτίμητον συμβολήν των εἰς τήν παιδείαν καί τόν πολιτισμόν μας, ταὐτοχρόνως δέ νά συλλάβωμεν τά πολλαπλᾶ μηνύματα τά ὁποῖα οὗτοι ἀποστέλλουν εἰς τόν ἄνθρωπον ἑκάστης ἐποχῆς, ἰδίως εἰς τήν ἐκπαιδευτικήν κοινότητα, πρός τούς διδάσκοντας καί τούς διδασκομένους.
Ἡ ἑορτή αὕτη εἶναι ἑορτή τῶν γραμμάτων καί τῆς παιδείας. Ἑορτή πασῶν τῶν βαθμίδων ἐκπαιδεύσεως.

Συγχρόνως ὅμως εἶναι καί μία ἰδιαιτέρα ἡμέρα διά τήν Πόλιν μας, διότι οἱ δύο ἐκ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τμῆμα τῶν ἱερῶν λειψάνων τῶν ὁποίων θησαυρίζεται εἰς τόν Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν, ὑπῆρξαν Ἀρχιεπίσκοποί της καί ἐποίμαναν τόν λαόν αὐτῆς.
Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι εἶναι οἱ αἰώνιοι καί ἀθάνατοι οἰκουμενικοί διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐδίδαξαν μέ τόν ἅγιον βίον των, μέ τό ἀνυπέρβλητον παράδειγμά των, μέ τά σοφά των συγγράμματα.

Τό μέγα μήνυμα, τό ὁποῖον ἀποστέλλουν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι σήμερον εἶναι ἡ ἐπιστροφή εἰς μίαν παιδείαν καί ἐκπαίδευσιν χριστοκεντρικήν. Δυστυχῶς, εἰς τάς ἡμέρας μας βλέπομεν τήν ἀνθρωπότητα νά προοδεύῃ ὅσον ποτέ εἰς τάς γνώσεις καί εἰς τήν ἐπιστήμην, νά ἀντιμετωπίζῃ ὅμως ὄχι μόνον τά αὐτά προβλήματα πρός ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἀντιμετώπιζεν εἰς τό παρελθόν, ἴσως καί εἰς μείζονα βαθμόν, ἀλλά νά ἔχῃ προκαλέσει καί νέα σοβαρώτερα. Μάλιστα, ἡ ἐπιστήμη ἔχει σήμερον ἀπελευθερώσει δυνάμεις τῆς φύσεως αἱ ὁποῖαι ἠμποροῦν νά φέρουν τήν ὁλοκληρωτικήν καταστροφήν τῆς γῆς. Τοῦτο, δυστυχῶς, συμβαίνει διότι ἡ παιδεία μας δέν εἶναι χριστοκεντρική, ὅπως ἦτο ἡ παιδεία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἀλλά ἀνθρωποκεντρική. Ὅταν ὅμως φεύγῃ ὁ Χριστός καί εἰς τήν θέσιν Του εἰσέρχεται ὁ ἄνθρωπος, ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος ζῇ τήν κόλασιν τοῦ ἑαυτοῦ του. Ὅπως γράφει ὁ μέγας Ρῶσσος λογοτέχνης Φιοντόρ Ντοστογιέβσκι εἰς τό βαθυστόχαστον διήγημά του «Τό ὄνειρον ἑνός ἀστείου ἀνθρώπου», «ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν κακοί, ἤρχισαν νά ὁμιλοῦν διά τήν ἀδελφοσύνην καί τόν οὑμανισμόν, καί κατέλαβον τάς ἰδέας αὐτάς. Ὅταν ἤρχισαν νά πράττουν ἐγκλήματα, τότε ἐφεῦρον τήν δικαιοσύνην». Στόχος τῆς παιδείας δέν θά πρέπει λοιπόν νά εἶναι ἡ δημιουργία θεωρητικοῦ ὑποβάθρου ἐπί τοῦ ὁποίου θά στηριχθοῦν αἱ κοινωνικαί συμβάσεις καὶ θά δομηθοῦν μηχανισμοὶ ἀμβλύνσεως τοῦ ἐνδιαθέτου εἰς τόν ἄνθρωπον αὐτοελέγχου καί τῆς ὅποιας συνειδήσεως καἰ αὐτοσυνειδησίας του. Κύριος σκοπός τῆς παιδείας θά πρέπει νά εἶναι ἡ ἀπόκτησις γνώσεως ἡ ὁποία θά ἀποσκοπῇ εἰς τήν κοινωνικήν εὐποιΐαν, εἰς τήν ἀνάπτυξιν σταθερῶν ἀρχῶν κοινωνικῆς συμβιώσεως καί προόδου, εἰς τήν καλλιέργειαν τοῦ ἀγαθοῦ, εἰς τήν συναντίληψιν τοῦ συνανθρώπου, ἰδίᾳ τοῦ ἀσθενοῦς καί τοῦ πάσχοντος. Ἡ ἀληθής παιδεία θά πρέπει νά μετατρέπῃ τήν διδασκομένην θεωρίαν εἰς πρᾶξιν, πρᾶξιν ἀγαθήν, ὡς ἦτο ἡ περίπτωσις τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐχρησιμοποίησαν τήν ἐπιστήμην καί τήν γνῶσιν διά τήν καλλιέργειαν τῆς ἀρετῆς. Ἡ ἀληθής παιδεία θά πρέπει νά καλλιεργῇ τήν διάκρισιν, νά συντελῇ εἰς τήν ὁμοίωσιν τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεόν, εἰς τήν συνάντησιν μέ τόν Χριστόν.

Δυστυχῶς ἡ παιδεία μας σήμερον δέν ἀσχολεῖται μέ τήν καλλιέργειαν τῆς ψυχῆς τοῦ παιδίου, ἡ ὁποία ἦτο τό πρῶτον μέλημα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἀλλά ἔχει στραφῆ, κυρίως, εἰς τήν στεῖραν ἐγκεφαλικήν γνῶσιν. Ὅπως εὐστόχως ἔχει λεχθῆ, οὐδέποτε ὑπῆρχον εἰς τόν κόσμον τόσοι ἐγγράμματοι ἄνθρωποι μέ τόσας πολλάς γνώσεις εἰς πᾶν πεδίον τοῦ ἐπιστητοῦ καί συγχρόνως τοιαύτη πνευματική πενία. Οἱ νέοι σήμερον κατέχουν πλεῖστα πτυχία καί διπλώματα, ἀλλά μετά δυσκολίας δυνάμεθα νά εὕρωμεν γνησίους πνευματικούς ἀνθρώπους. Ἡ παιδεία μας ἐσφαλμένως ἐπιζητεῖ πρωτίστως νά θεραπεύσῃ τάς ἀνάγκας τοῦ κράτους, τῆς οἰκονομίας, τῶν ἐπιχειρήσεων, καί ὄχι τάς ἀνάγκας τῆς ἀνησύχου νεανικῆς ψυχῆς. Ἡ πραγματική ὅμως παιδεία προσφέρει κατ' οὐσίαν πνευματικήν καί ὄχι μόνον τεχνικήν μόρφωσιν. Κάθε κοινωνία ἡ ὁποία θέλει νά προκόψῃ ἀληθῶς, ἔχει πρωτίστως ἀνάγκην ἀρετῆς καί κατόπιν ἐπιστημονικῶν γνώσεων. Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι δέν εἶχον μόνον κοσμικήν σοφίαν, ἀλλά κυρίως χάριν Θεοῦ. Οὕτως ἀνεδείχθησαν σοφοί διδάσκαλοι καί πνευματικοί ὁδηγοί ἀναριθμήτων ἀνθρώπων, ἀπό τῆς ἐποχῆς των μέχρι σήμερον.

Διό καί ὁ λόγος τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ὁμοιάζει πρός τήν ἀθόρυβον ποτιστικήν βροχήν, ἡ ὁποία ἀναζωογονεῖ, γονιμοποιεῖ, μεταβάλλει τήν διψασμένην καί ξηράν γῆν εἰς φιλόστοργον – καρποφόρον μητέρα. Ἔχει τήν χάριν νά μαλακώνῃ καί τάς πλέον σκληράς καρδίας. Πολλούς ὁδηγεῖ εἰς ἀληθινήν μετάνοιαν καί εἰς τήν ἀρετήν. «Ἡ παιδεία», λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, «εἶναι μέγιστον ἀγαθόν διά τόν ἄνθρωπον, εἶναι μετάληψις ἁγιότητος». Ὁ ἴδιος ἅγιος ἀπηύθυνε πρό 1600 περίπου ἐτῶν τάς ἑξῆς παραινέσεις πρός τούς γονεῖς ἐν σχέσει πρός τήν παιδείαν τῶν τέκνων των: «Ἄσκησον τήν ψυχήν τοῦ παιδίου πρῶτον, καί κατόπιν θά ἀκολουθήσουν καί τά ὑπόλοιπα. Ὅταν ἡ ψυχή τοῦ παιδίου δέν εἶναι ἐνάρετος, οὐδόλως ὠφελοῦν αὐτό τά χρήματα. Καί ὅταν εἶναι, οὐδόλως βλάπτει αὐτό ἡ πτωχεία. Θέλεις νά ἀφήσῃς αὐτό πλούσιον; Δίδασκε εἰς αὐτό νά εἶναι καλός ἄνθρωπος ... Διότι πλούσιος δέν εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἔχει ἀνάγκην πολλῶν χρημάτων καί ὁ ὁποῖος περιβάλλεται ὑπό πολλῶν ἀγαθῶν, ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος οὐδενός ἔχει ἀνάγκην». Πόσον, πράγματι, ἐπίκαιροι οἱ λόγοι τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου σήμερον, εἰς τήν ἐποχήν τοῦ ὑλικοῦ εὐδαιμονισμοῦ, τοῦ ὑπερκαταναλωτισμοῦ, τῆς ἀνίσου κατανομῆς τῶν ἀγαθῶν εἰς ἐπίπεδον τοπικῶν κοινωνιῶν ἀλλά καί τῆς παγκοσμίου κοινότητος, εἰς τήν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν περιτράνως διαπιστοῦται ὅτι ἡ ὑλική ἐπάρκεια μεγενθύνει τό ψυχικόν κενόν τῶν ἀνθρώπων, ἡ δέ πενία, ἡ ὁποία ἀπειλητικῶς κρούει τήν θύραν ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων τοῦ "πολιτισμένου" κόσμου, ὁδηγεῖ αὐτούς εἰς τήν ἀπογοήτευσιν καί τήν ἀπόγνωσιν, διότι δέν ἐθεμελίωσαν τήν ζωήν των εἰς ἀληθεῖς ἀρχάς ἀλλά εἰς προσδοκίας φρούδας, διότι δέν ἀνεζήτησαν τούς οὐρανίους θησαυρούς ἀλλά τούς ἐπιγείους, τούς ὁποίους σής καί βρῶσις ἀφανίζει. Καί, διά νά εἴμεθα περισσότερον ἐπίκαιροι, διότι ἐλησμόνησαν τούς λόγους τῆς Σοφίας Σειράχ: "Μνήσθητι καιρόν λιμοῦ ἐν καιρῷ πλησμονῆς, πτωχείαν καί ἔνδειαν ἐν ἡμέραις πλούτου".

Δέν πρέπει ὅμως νά λησμονῶμεν ὅτι εἰς τά πρόσωπα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν συνεζεύχθη ἁρμονικῶς ἡ παιδεία, ἡ μόρφωσις καί ἡ ἑλληνική φιλοσοφική κατάρτισις, μέ τήν χριστιανικήν ἀλήθειαν. Ἦσαν σοφοί κατά κόσμον καί σοφοί κατά Θεόν. Διά τοῦτο καί ἡ ἑορτή των κατέληξεν ἑορτή τῆς ἑλληνοχριστιανικῆς παιδείας, τήν ὁποίαν οἱ Τρεῖς Οἰκουμενικοί αὐτοί Διδάσκαλοι ἔθεσαν εἰς τάς ὀρθάς αὐτῆς βάσεις. Ὁ Μ. Βασίλειος θεωρεῖ τήν κλασσικήν παιδείαν χρήσιμον διά τήν εἴσοδον εἰς τήν ἀληθινήν σοφίαν τοῦ εὐαγγελίου μέ τόν γνωστόν περίφημον λόγον αὐτοῦ πρός τούς νέους. Αὐτήν τήν παιδείαν καί τήν γλῶσσαν θά πρέπει νά ἀγωνισθοῦν οἱ σημερινοί νέοι μας νά κατακτήσουν κατά τό διάστημα τῶν σπουδῶν των, ὥστε νά διατηρήσουν τήν πνευματικήν των ταυτότητα καί τήν πολύτιμον κληρονομίαν τοῦ γένους μας. Ἡ ὅσον τόν δυνατόν τελειοτέρα ἐκμάθησις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης καί ἡ σπουδή τῶν ἑλληνικῶν κειμένων θά εἶναι δι' αὐτούς ἕνα ὄργανον ὄχι ἁπλῶς χρησιμώτατον, ἀλλά ἀπαραίτητον, μέ τό ὁποῖον θά ὁδηγηθοῦν εἰς τήν ἀληθινήν γνῶσιν καί σοφίαν, ὅπως ὡδηγήθησαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι.

Διά τοῦτο οἱ προπάτορες ἡμῶν ἵδρυσαν καί συνετήρουν μέ πλείστας θυσίας καί κόπους τά περίφημα ἐκπαιδευτήρια τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τό ἐπίπεδον τῶν ὁποίων ἦτο τόσον ὑψηλόν καί ἀσυναγώνιστον, ὥστε νά μή εἶναι δυνατόν νά ξεπερασθῇ ἀκόμη καί σήμερον: Πατριαρχική Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή, Ἰωακείμειον Παρθεναγωγεῖον, Ζάππειον Παρθεναγωγεῖον, Κεντρικόν Παρθε-ναγωγεῖον, Ζωγράφειον, Ἱερά Θεολογική Σχολή Χάλκης. Αὐτά καί πολλά ἄλλα ἐκπαιδευτήρια διετήρησαν ἐπί μακράν σειράν ἐτῶν τό Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον καί ἡ περί αὐτό Ὁμογένεια, ὑποβαλλόμενα εἰς μυρίους ἀγῶνας καί μερίμνας, προκειμένου ἡ λαμπάς τήν ὁποίαν ἤναψαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι πρό τοσούτων αἰώνων νά μένῃ ἄσβεστος καί νά φωτίζῃ τήν οἰκουμένην. Τούς κόπους αὐτούς συνεχίζει καί σήμερον νά καταβάλλῃ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον διά τήν παιδείαν καί τήν ἀγωγήν τῶν νέων τέκνων αὐτοῦ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς, διά τῆς ἐπιδείξεως μερίμνης διά τήν ἵδρυσιν καί λειτουργίαν μορφωτικῶν καθιδρυμάτων πάσης ἐκπαιδευτικῆς βαθμίδος, ἀπό τῆς στοιχειώδους μέχρι τῆς πανεπιστημιακῆς, εἰς ὅλην τήν ἔκτασιν τῆς δικαιοδοσίας αὐτοῦ.

Ἡ ἐφετεινή ἑορτή τῶν Γραμμάτων ἑορτάζεται ἐν τῷ Ἱερῷ ἡμῶν Κέντρῳ ὑπό ἐλπιδοφόρους καί εὐοιώνους ἀκτῖνας φωτός διά τό μέλλον τῆς περί αὐτό Ὁμογενείας, καθώς ἀξιούμεθα νά ζήσωμεν τό γεγονός τῆς ἐπαναλειτουργίας, μετά ἥμισυ σχεδόν αἰῶνος, Ρωμαίηκου σχολείου ἐν τῇ ἰδιαιτέρᾳ ἡμῶν πατρίδι, ἐν Ἴμβρῳ, τό ὁποῖον θά ἀποτελέσῃ φάρον παιδείας διά τούς Ἰμβρίους νεοσσούς καί πόλον ἕλξεως διά τούς γονεῖς αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι θά θελήσουν νά ἐπανακάμψουν εἰς τήν πατρίδα των καί νά ἀναθρέψουν τά τέκνα των εἰς τάς πατρογονικάς των ἑστίας, εἰς τάς ἁλικτύπους φρυγανώδεις ἀκρωρείας ὑπό τόν λαμπερόν αὐτῆς οὐρανόν, τόν ἀποπνέοντα τήν αἰγαιοπελαγίτικην εὐωδίαν. 

Ἐν κατακλεῖδι, ἐπιθυμοῦμεν νά στρέψωμεν τόν λόγον καί εἰς τούς ἐλλογίμους καί ἀγαπητούς ἐκπαιδευτικούς καί νά ἀναφέρωμεν ὅτι σήμερον, περισσότερον ἀπό ποτέ ἄλλοτε, ἔχομεν ἀνάγκην ἀπό πρότυπα ὡς οἱ ἑορταζόμενοι Τρεῖς Ἱεράρχαι. Διότι τό ἔμπρακτον παράδειγμα ἀξίζει ὅσον χίλιοι λόγοι. Ὅταν ὑπάρχουν αὐτά τά πρότυπα, ἕτοιμα νά δείξουν τόν Χριστόν καί τήν ἀληθῆ ἀρετήν εἰς τά παιδία,  ὡς οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ἔπραττον μέ τήν ζωήν των, τότε ἡ παιδεία ἡμῶν οὐδέν πλέον χρειάζεται. Εἶναι χαρακτηριστικόν τό παράδειγμα τῶν μαθητῶν τῆς ἐν Ἀθήναις Ριζαρείου Σχολῆς, οἱ ὁποῖοι εἶχον πρό ἑκατόν περίπου ἐτῶν ἐνώπιόν των ἕν ἀληθές ὑπόδειγμα διδασκάλου, τόν γνωστόν εἰς πάντας ἡμᾶς Ἅγιον Νεκτάριον. Ἕνας μαθητής περιέγραφεν αὐτόν διά τῶν ἑξῆς λόγων, τούς ὁποίους καί παραθέτομεν διά νά κατανοήσωμε τί ἦσαν καί οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι διά τό ποίμνιόν των καί πῶς πρέπει νά εἶναι ὁ πραγματικός διδάσκαλος: «Τό πρόσωπόν του μέ ἑλκύει ὡς ὁ μαγνήτης. Ἀδύνατον πλέον νά τόν ἀποχωρισθῶ. Τό αὐτό ὁμολογοῦν πολυάριθμοι συμμαθηταί μου. Τί τό ἰδιάζον, τί τό ἀκτινοβολοῦν ἆραγε κρύβει εἰς τήν ἁπλῆν καί πλήρη ταπεινώσεως ἐμφάνισίν του; Τόν βλέπεις νά ζῇ ἐντός τοῦ κόσμου, νά ὑπάρχῃ, νά συνδιαλέγεται μέ τόν κόσμον καί ὅμως αἰσθάνεσαι ὅτι δέν εἶναι ἄνθρωπος τοῦ κόσμου, ὅτι δέν ἔχει οὐδεμίαν ἐπαφήν καί σχέσιν μέ τάς ἐπιδιώξεις, τάς προσδοκίας καί τά ὄνειρα τῶν συνήθων ἀτόμων ἅτινα μᾶς περιβάλλουν... Τό παράδειγμα οὐδέποτε ἐκπίπτει, οὐδέποτε ἀστοχεῖ...».

Ἔστω καί ἐάν ἔχουν περάσει ἐπάνω ἀπό χίλια ἑξακόσια χρόνια ἀπό τήν κοίμησίν των οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι εἶναι πάντοτε ζωντανοί καί παρόντες. Αὐτήν τήν ἀμεσότητα τῆς παρουσίας των ἀνάμεσά μας περιγράφει ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής τῆς Λειτουργικῆς Ἰωάννης Φουντούλης διά τῶν ἑξῆς: «Μπορεῖτε νά ἰδῆτε στούς βυζαντινούς μας ναούς νά εἰκονίζωνται οἱ τρεῖς ἱεράρχαι στήν κόγχη τοῦ ἁγίου βήματος, μέ τά εἱλητάρια τῆς Θείας Λειτουργίας στά χέρια, νά περιβάλλουν τό θυσιαστήριο σάν νά λειτουργοῦν ἀδιαλείπτως, ὄχι μόνο στό ὑπερουράνιο, ἀλλά καί στό ἐπίγειο θυσιαστήριο τοῦ Θεοῦ, μαζί μέ τούς ἱερεῖς πού τελοῦν τά μυστήρια σήμερα. Σάν νά παρακάθηνται μαζί μέ ἡμᾶς στήν ἰδία κοινή ἱερά τράπεζα καί νά μετέχουν τῆς ἰδίας πνευματικῆς τροφῆς.»

Ἄς ἔχωμεν, λοιπόν, τάς προσευχάς των καί ἄς ἀγωνισθῶμεν μέ ὅλην μας τήν καρδίαν νά μή διαψεύσωμεν τάς προσδοκίας, τάς ὁποίας ἔχουν αὐτοί ἀπό ἡμᾶς, τούς ἐκκλησιαστικούς ποιμένας, καί ἀπό σᾶς, τούς διδασκάλους καί τούς μαθητάς, ὥστε νά ἀξιωθῶμεν νά συναντήσωμεν αὐτούς καί εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν μέ ὅλους τούς ἁγίους, "σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις", οἱ ὁποῖοι εὐηρέστησαν τόν Θεόν. Ἀμήν.

Add Comment
 
 
__Ρεπορτάζ - φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα

http://fanarion.blogspot.com/

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 16 Ιανουαρίου, το Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε η Θεολογική Σχολή της Αγίας Έδρας της Νοτίου Ιταλίας, στη Νάπολη, με αφορμή το μεγάλο και ιστορικό, για όλο το χριστιανικό κόσμο, γεγονός της συμπληρώσεως είκοσι ετών από την ημέρα της εκλογής και της ενθρονίσεως του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, στον πρώτο Θρόνο της Ορθοδοξίας.

Το Συνέδριο είχε τίτλο: Ἐγνώκαμεν καὶ πεπιστεύκαμεν τὴν ἀγάπην, και θέμα: Ο διάλογος μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων και η συμβολή του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου στα 20 χρόνια της Πατριαρχίας του. Το Συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο κεντρικό αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου και ξεκίνησε με προσευχή, την οποία ανέγνωσε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Καζέρτα κ. Pierto Farina, ενώ οι φοιτητές της Θεολογικής Σχολής έψαλαν ύμνους προς την Παναγία και την Αγία Τριάδα. Ο Θεοφιλέστατος στη σύντομη προσφώνησή του αναφέρθηκε με θερμούς λόγους στην προσωπικότητα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου υπογραμμίζοντας την προσπάθειά του και την αμέριστη συμβολή του στο θέμα του θεολογικού διαλόγου μεταξύ των δύο αδελφών Εκκλησιών δεν παρέλειψε δε να αναγνώσει και μήνυμα εκ μέρους του Καρδιναλίου της Νάπολης Σεβασμιωτάτου κ. Cresenzio Sepe, ο οποίος για ανειλημμένες υποχρεώσεις, απουσίαζε στη Ρώμη.

Στη συνέχεια ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Prof. Gaetano Di Palma καλωσόρισε τους συνέδρους και ιδιαιτέρως τους εξ Ελλάδος ομιλητές, υπογράμμισε τη σημαντικότητα του διαλόγου και εξήγησε τους λόγους που ώθησαν το συμβούλιο των καθηγητών της Θεολογικής Σχολής, ώστε να διοργανώσουν την παρούσα ημερίδα προς τιμή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου. Τόνισε με έμφαση, μάλιστα, ότι «η εκδήλωση πραγματοποιείται την περίοδο αυτή, κατά την οποία η Καθολική Εκκλησία καλεί τους πιστούς σε προσευχή για την ενότητα και την Οικουμενική Κίνηση και μέσα σε αυτό το πλαίσιο θεωρήσαμε αναγκαίο ως θεολογική Σχολή να εξάρουμε την μεγάλη προσωπικότητα και εκκλησιαστική φυσιογνωμία του προκαθημένου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος προάγει και βοηθά το έργο του διαλόγου και την σύσφιξη των σχέσεων των δύο Εκκλησιών, τόσο με τα λόγια του, όσο και με τις γενικότερες πρωτοβουλίες και τα έργα του».

Ακολούθησε το μήνυμα του Προκαθημένου της Ορθοδοξίας, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, το οποίο κατ’ εντολή του ανέγνωσε ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Θρόνου κ. Μακάριος Γρινιεζάκης. Ο Παναγιώτατος, στο μήνυμά του εξέφραζε τις θερμές του ευχαριστίες προς τους οργανωτές, τους ομιλητές καθώς και όλους τους παρευρισκομένους για την τιμητική αυτή εκδήλωση, δεν παρέλειψε δε να υπογραμμίσει την προσφορά της Θεολογικής Σχολής της Νάπολης στο μεγάλο ζήτημα του διαλόγου. Ευχήθηκε τέλος, να ακούσουν σύντομα όλοι οι άνθρωποι τη φωνή του Χριστού και να γίνουν ένα, όπως ακριβώς ήταν και οι μαθητές του Χριστού, κατά τη μαρτυρία του Ευαγγελιστού Ιωάννου (Ιωάν. 17, 21).

Μετά το μήνυμα του Πατριάρχου ακολούθησαν οι εισηγήσεις των ομιλητών τους οποίους παρουσίασε στους συμμετέχοντες συνέδρους ο Καθηγητής κ. Giuseppe Falanga. Την πρώτη εισήγηση παρουσίασε ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Μακάριος Γρινιεζάκης, Διδάκτωρ Ιατρικής, καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Ηρακλείου Κρήτης, Διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, με θέμα: «Βαρθολομαίος Αρχοντώνης: Ένας Μεγάλος Πατριάρχης». Ο πανοσιολ. σκιαγράφησε την πολυτάλαντη και εξαιρετικώς πνευματική φυσιογνωμία και μορφή του Οικουμενικού Πατριάρχου, κάνοντας μια αναδρομή στους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής του και αναφερόμενος στα πνευματικά, εκκλησιαστικά, ακαδημαϊκά καί διοικητικά χαρίσματα τα οποία κοσμούν την προσωπικότητά του. Τόνισε μάλιστα ότι «Όλα αυτά τα σπάνια πνευματικά χαρακτηριστικά, που σπανίως μπορεί να συναντήσει κανείς συγκεντρωμένα σε ένα πρόσωπο, δεν ήταν εύκολο να αγνοηθούν από την Αγία και Ιερά Ενδημούσα Σύνοδο, όταν το 1991 εξεδήμησε προς Κύριον ο Μακαριστός Πατριάρχης κυρός Δημήτριος. Θεοκινήτω και θεοπνεύστω ψήφω, στις 22 Οκτωβρίου 1991 η Αγία και Ιερά Ενδημούσα Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εκλέγει δια παμψηφίας τον Χαλκηδόνος Βαρθολομαίο εις Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και Οικουμενικό Πατριάρχη. Εκλέγει τον εκλεκτό και Άξιο των περιστάσεων «ον εισήγαγεν εις την δόξαν της Πατριαρχικής Διακονίας και εις την αίγλην της Ιστορίας». Αναθέτει στον Χαλκηδόνος Βαρθολομαίο το πηδάλιο για την διακυβέρνηση του πρεσβυγενούς Οικουμενικού Πατριαρχείου, της Εκκλησίας Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, την οποία εκλέϊσαν Μεγάλες Πατριαρχικές Μορφές». Στο τέλος της εισηγήσεώς του ο π. Μακάριος εν είδη συμπεράσματος υπογράμμισε για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι «Η ιστορία θα τον ονομάσει Μεγάλο Πατριάρχη όπως έτσι έχει περάσει στις συνειδήσεις όλων μας. Βαρθολομαίος ο Πάνυς. Βαρθολομαίος ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ».

Το λόγο έλαβε κατόπιν ο Ελλογιμ. Επικ. Καθηγητής της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης και Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη κ. Γρηγόριος Λιάντας, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα: «Από το Διάλογο της Αγάπης στο Διάλογο της Αλήθειας. Η θεολογική πορεία μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας από το 1980 έως σήμερα». Ο κ. Καθηγητής στο μεστό και ευσύνοπτο λόγο του παρουσίασε τις σημαντικότερες πτυχές του διαλόγου από τα χρόνια του Πατριάρχου Αθηναγόρου και των Παπών Παύλου Στ΄ και Ιωάννου Παύλου Β΄ μέχρι και τα σημερινά. Δεν δίστασε να αναφερθεί ακόμη και στις κατά καιρούς παρουσιαζόμενες δυσκολίες, υπογραμμίζοντας την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπισε το Οικουμενικό Πατριαρχείο το θεολογικό διάλογο μεταξύ των δύο Εκκλησιών καθώς και τη συμβολή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου στην προαγωγή του έργου του διαλόγου. Παράλληλα τόνισε με σαφήνεια την ανάγκη της συνέχειας του διαλόγου, την οποία αναγνωρίζουν σήμερα όλοι οι χριστιανοί, με την προϋπόθεση όμως ότι ο θεολογικός διάλογος της αλήθειας πρέπει να διεξάγεται με τιμιότητα και ευθύτητα. Στη συνέχεια ομίλησε ο Don Andrea Palmieri, Γραμματέας της Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Συμβουλίου του Βατικανού για την προώθηση της ενότητας των χριστιανών. Ο ομιλητής αναφέρθηκε στις προσπάθειες των δύο Εκκλησιών για την ενότητα και παρουσίασε συγκεκριμένες πράξεις και ενέργειες των Προκαθημένων των δύο Εκκλησιών, οι οποίες προάγουν το έργο του διαλόγου. Αξιοσημείωτοι επίσης, ήταν οι λόγοι του όσον αφορά το πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Είπε χαρακτηριστικά ότι με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίου «άνθισε» ο θεολογικός διάλογος. Το λόγο έλαβε κατόπιν ο Ελλογιμ. Αν. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης κ. Βασίλειος Κουκουσάς ο οποίος «Τα προβλήματα του διαλόγου από την πλευρά της Ορθόδοξης Εκκλησίας». Ο κ. Κουκουσάς τόνισε την αναγκαιότητα του διαλόγου και υπενθύμισε στους συνέδρους ότι από το 710 που συναντήθηκε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Κύρος με τον Πάπα Ρώμης Κωνσταντίνο δεν υπήρξαν άλλες συναντήσεις και προσεγγίσεις μέχρι που φθάσαμε στα χρόνια του Πατριάρχου Αθηναγόρου και του Πάπα Παύλου το 1964, οπότε και πραγματοποιήθηκε η συνάντηση των δύο Προκαθημένων. Αυτό και μόνο το γεγονός δηλώνει την αναγκαιότητα του διαλόγου μια και γίνεται σαφές επί τη βάσει των ιστορικών δεδομένων ότι εάν οι συναντήσεις ήταν συχνότερες θα είχαν αποφευχθεί πολλά προβλήματα και μεγάλες διαφορές οι οποίες δημιουργήθηκαν ένεκα αυτής της αποστάσεως. Στη συνέχεια επικεντρώθηκε στα προβλήματα τα οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί αναγκαίο να συζητηθούν, μεταξύ αυτών του ζητήματος της Ουνίας και του πρωτείου, προκειμένου να υπάρξει μία αποτελεσματικότερη προσέγγιση των δύο πλευρών. Τελευταίος ομιλητής ήταν ο καθηγητής Edoardo Scognamiglio, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Τα προβλήματα του διμερούς θεολογικού διαλόγου από την πλευρά της Δυτικής Εκκλησίας». Στους λόγους του ο Καθηγητής τόνισε με έμφαση τις προσπάθειες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και συγκεκριμένα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου όσον αφορά το οικολογικό πρόβλημα, οι οποίες ξεπερνούν τα είκοσι χρόνια σε αντίθεση με την Καθολική Εκκλησία η οποία ευαισθητοποιήθηκε για το θέμα αυτό μόλις προ πέντε ετών. Δεν παρέλειψε επίσης να σημειώσει τα θετικά που έχουν προκύψει από το θεολογικό διάλογο με κυρίαρχο αυτό της εμπειρίας από την κοινωνία των δύο αντιπροσωπειών.

Να σημειωθεί τέλος ότι στην Ημερίδα συμμετείχε ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου κ. Gaetano Castello, όλο το σώμα των Καθηγητών της Σχολής, περίπου 350 φοιτητές, εκπροσωπήθηκαν των Πρεσβείων της Ελλάδος, της Κύπρου, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της Τουρκίας στην Αγία Έδρα, από το Προξενείο των Η.Π.Α. στην Νάπολη, αρκετοί κληρικοί και μοναχοί της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά και πολλά άλλα πρόσωπα, τα οποία με την παρουσία τους τίμησαν την εκδήλωση αυτή η οποία, όπως προαναφέρθηκε, ήταν αφιερωμένη στην επέτειο της συμπλήρωσης είκοσι χρόνων Πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Το γεγονός παρουσίασαν και προέβαλλαν τα περισσότερα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα γενικής ενημερώσεως, ενώ αύριο, αμέσως μετά την επιστροφή του από τη Ρώμη, ο Σεβασμιώτατος Καρδινάλιος κ. Cresenzio Sepe, θα δεχθεί τους εξ Ελλάδος επισκέπτες ομιλητές.

Add Comment
 
 
Ρεπορτάζ - φωτογραφίες του Νικολάου Μαγγίνα

«Αναγεννημένος» από την επαφή του με την γενέθλιο γη, την Ίμβρο, επέστρεψε στο Φανάρι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Η επίσκεψή του στο πονεμένο και πολύπαθο αιγαιοπελαγίτικο νησί συνέπεσε με την απόφαση της Κυβερνήσεως του Πρωθυπουργού Ερντογάν να χορηγήσει άδεια για την επαναλειτουργία μειονοτικού σχολείου στην Ίμβρο. Θα είναι η πρώτη φορά που θα ακουστούν το κουδούνι του Σχολείου και τα παιδικά γέλια στην αυλή του, μετά το 1964, οπότε και οι Αρχές προχώρησαν, κατά παρέκκλιση του διεθνούς δικαίου και των προβλεπομένων από τη Συνθήκη της Λωζάννης, στο κλείσιμο όλων των μειονοτικών σχολείων στη νήσο. Το παλαιό Δημοτικό Σχολείο των Αγίων Θεοδώρων που θα ανακαινισθεί θα αποτελέσει την στέγη του νέου μειονοτικού σχολείου. Το κτίριο παραμένει εδώ και δεκαετίες, ερειπωμένο και καμένο, χωρίς στέγη, ένας σκελετός, μέσα στο οποίο έχουν φυτρώσει δέντρα και πρασινάδες, εκεί που θα έπρεπε να «καλλιεργείται» η παιδεία για να «φυτρώνουν» καλλίκαρποι βλαστοί της Ομογένειας.

Έφθασε, λοιπόν, η ώρα που θα ανοίξει έστω και ένα δημοτικό σχολείο στην Ίμβρο, εάν βέβαια, στην πορεία προς την Ευρώπη, δεν βγάλουν ορισμένοι, σκόπιμα γραφειοκρατικές κωλυσιεργίες. Κάτι φυσικά που απευχόμαστε.

Μια άλλη πτυχή του προσκυνήματος του Πατριάρχου Βαρθολομαίου στην πολύπαθη γενέτειρά του είναι η χαρά του να βρίσκεται κοντά στη φύση που τόσο λατρεύει και νιώθει ότι τον φέρνει πιο κοντά στο Θεό.

Κατά την παραμονή του είχε την ευκαιρία να ταΐσει πρόβατα, να τα αγκαλιάσει και να τα χαϊδέψει όπως έκανε παιδί. Περπάτησε στα χιονισμένα λιθόστρωτα του χωριού του, ανέβηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου, στο ύψωμα του Σταυρού και θαύμασε το ολόλευκο τοπίο. Ανακάλεσε στη μνήμη του πρόσωπα και γεγονότα της Ίμβρου. Βρήκε ξανά συμπατριώτες του. Τα συζήτησε, τα κουβέντιασε μαζί τους τα νέα και τις εξελίξεις του τόπου.

Αυτό το «διάλειμμα» στην Ίμβρο για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο αποτελεί ξεκούραση, πνευματική αναψυχή και ανασυγκρότηση των δυνάμεών του. Για να συνεχίσει την καθημερινή διακονία του στη Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία και τις προσπάθειες του για την Ομογένεια, το Γένος μας και τους Ορθοδόξους Χριστιανούς της Οικουμένης και κάθε άνθρωπο.

http://fanarion.blogspot.com/
Add Comment
 
 
_υπό του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου κ. Σεραφείμ Δημητρίου, στην Ιερά Πατριαρχική Μονή.
(Θερμώς ευχαριστούμε τον κ. Ηλία Κετσετζίδη για το ευγενώς παραχωρηθέν ηχογραφημένο αρχείο).
(Please click below) .
Add Comment